نقش خانواده در شکل گیری نگرش مثبت نسبت به آموزش

خانواده به عنوان نخستین و پایدارترین نهاد اجتماعی، نقشی بنیادین در شکل گیری نگرش فرزندان نسبت به آموزش ایفا می کند و می تواند مسیر یادگیری، انگیزش تحصیلی و پایداری آموزشی آنان را به صورت معناداری تحت تاثیر قرار دهد. هدف این مقاله، تبیین ابعاد و سازوکارهای نقش خانواده در شکل گیری نگرش مثبت نسبت به آموزش و بررسی عوامل خانوادگی موثر بر تقویت یا تضعیف این نگرش است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند مقالات معتبر علمی انجام شده و تلاش دارد با بهره گیری از دیدگاه های نظری روان شناسی تربیتی و جامعه شناسی آموزش، جایگاه خانواده را در شکل دهی به نگرش های آموزشی کودکان و نوجوانان واکاوی کند. یافته های مقاله نشان می دهد که متغیرهایی همچون سبک های فرزندپروری، سطح تحصیلات والدین، حمایت هیجانی، انتظارات تحصیلی خانواده، سرمایه فرهنگی و کیفیت تعامل خانواده با مدرسه، نقش تعیین کننده ای در ایجاد نگرش مثبت نسبت به آموزش دارند. همچنین، وجود فضای عاطفی امن، الگوهای رفتاری آموزشی والدین و تاکید خانواده بر ارزش یادگیری، می تواند انگیزش درونی و احساس شایستگی تحصیلی دانش آموزان را تقویت کند. نتایج این بررسی حاکی از آن است که تقویت آگاهی والدین و توسعه تعامل هدفمند میان خانواده و نظام آموزشی، از مهم ترین راهبردها برای بهبود نگرش آموزشی و ارتقای کیفیت فرایند یادگیری محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

خانواده ، نگرش به آموزش ، فرزندپروری ، حمایت هیجانی ، سرمایه فرهنگی ، انگیزش تحصیلی