اعجاز علمی قرآن در پرتو یافته های جدید زیست شناسی

این مقاله با هدف بررسی رابطه میان اشارات طبیعت گرایانه قرآن کریم و دستاوردهای نوین زیست شناسی، با رویکردی تحلیلی و روشی کتابخانه ای نگاشته شده است. محور اصلی پژوهش، ارائه چارچوبی روش مند برای مفهوم «اعجاز علمی» و پرهیز از رویکرد ساده انگارانه «تطابق گرایی» صرف است. در این راستا، ابتدا تعریف و معیارهای اعجاز علمی مانند قطعیت دلالت آیه، یقینی بودن کشف علمی، و هماهنگی ذاتی و غیرتحمیلی بین آن دو تبیین می گردد. سپس، با بررسی موردی آیات کلیدی در چند حوزه زیستی، نشان داده می شود که قرآن کریم به شیوه ای اعجازآمیز و فرازمانی، به حقایق کلانی از نظام آفرینش اشاره کرده که بشر تنها در دوره ای متاخر از تاریخ علم، توانایی کشف آنها را یافته است. این موارد شامل: تحلیل مفهوم محوری آب در منشا حیات، توصیف دقیق مراحل تکوین جنین انسانی، اصل زوجیت در سطوح مختلف زیستی از مولکول تا موجودات، و ادراک و پاسخ موجودات به محیط خود می شود. نتیجه گیری مقاله بر این نکته تاکید دارد که هماهنگی شگفت انگیز میان این اشارات قرآنی و یافته های قطعی علم جدید، گواهی بر خاستگاه وحیانی قرآن و علم الهی به تمامی شئون خلقت است، مشروط بر آنکه با احتیاط علمی و دوری از هرگونه تفسیر تحمیلی و شتاب زده همراه باشد.

کلیدواژه ها:

اعجاز علمی قرآن ، زیست شناسی ، تطابق گرایی ، منشا حیات ، جنین شناسی ، زوجیت در طبیعت ، قرآن و علم .