استفاده از روش تدریس همیاری (Jigsaw) برای تقویت کار تیمی: استراتژی ها، مبانی نظری و کاربردهای عملی

در چشم انداز آموزشی قرن بیست و یکم، توانایی کار گروهی، تفکر انتقادی و ارتباط موثر به اندازه تسلط بر محتوای درسی اهمیت یافته است. روش تدریس «جیگ ساو» (Jigsaw) یا «جورچین»، به عنوان یکی از برجسته ترین الگوهای یادگیری مشارکتی، پاسخی علمی و عملی به چالش های کلاس های سنتی و معلم محور است. این روش که نخستین بار توسط الیوت آرونسون در دهه ۱۹۷۰ میلادی طراحی شد، با شکستن ساختار رقابتی کلاس و جایگزینی آن با ساختاری مبتنی بر «وابستگی متقابل مثبت»، دانش آموزان را به قطعاتی حیاتی از یک پازل یادگیری تبدیل می کند. در این مقاله، ضمن بررسی ریشه های تاریخی و مبانی نظری این روش (از جمله نظریه سازنده گرایی اجتماعی ویگوتسکی)، مراحل اجرایی دقیق آن شامل تشکیل گروه های مادر و تخصصی تشریح می شود. همچنین تاثیرات عمیق این روش بر کاهش تعصبات، افزایش عزت نفس تحصیلی، و بهبود یادگیری عمیق مورد واکاوی قرار می گیرد. نقش معلم به عنوان تسهیل گر، چالش های اجرایی نظیر مدیریت زمان و ناهمگونی دانش آموزان، و نسخه های تکامل یافته این روش (Jigsaw II, III, IV) نیز به تفضیل بررسی شده اند. هدف نهایی این پژوهش، ارائه راهنمایی جامع برای معلمان جهت تبدیل کلاس درس به جامعه ای یادگیرنده و دموکراتیک است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: روش تدریس جیگ ساو ، یادگیری مشارکتی ، وابستگی متقابل مثبت ، الیوت آرونسون ، گروه های تخصصی ، گروه های مادر.