نارساخوانی (Dyslexia) بیماری نیست: استراتژی های چندحسی برای آموزش خواندن

نارساخوانی یا دیسلکسی، شایع ترین اختلال یادگیری ویژه است که اغلب با برچسب های نادرستی همچون «بیماری»، «تنبلی» یا «کم هوشی» اشتباه گرفته می شود. این مقاله با رد نگاه پاتولوژیک و پزشکی مدار به نارساخوانی، آن را به عنوان یک «تفاوت عصب شناختی» در پردازش اطلاعات زبانی بازتعریف می کند. تمرکز اصلی این پژوهش، گذار از روش های سنتی آموزش خواندن (که عمدتا دیداری-شنیداری هستند) به سمت رویکردهای «چندحسی» (VAKT) است که در آن مسیرهای یادگیری دیداری، شنیداری، حرکتی و لامسه به طور همزمان فعال می شوند. با بررسی مبانی عصب شناختی مغز نارساخوان، نشان داده می شود که چگونه مداخله های ساختاریافته و صریح می توانند پلاستیسیته مغزی را تحریک کرده و مسیرهای عصبی جدیدی برای خواندن ایجاد کنند. همچنین راهکارهای عملی برای معلمان و والدین جهت تقویت آگاهی واج شناختی، رمزگشایی و روانی خوانی ارائه شده و بر اهمیت حمایت عاطفی برای پیشگیری از آسیب های روانی ثانویه تاکید می گردد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: نارساخوانی ، تفاوت عصب شناختی ، رویکرد چندحسی (VAKT) ، آگاهی واج شناختی ، آموزش ساختاریافته ، پلاستیسیته مغزی.