بررسی ارتباط بین انعطاف پذیری روانی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پیشرفت تحصیلی همواره به عنوان یکی از شاخص های اساسی کارایی نظام های آموزشی مورد توجه بوده است. در میان عوامل گوناگون موثر بر این متغیر، نقش ویژگی های روان شناختی دانش آموزان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. انعطاف پذیری روانی به عنوان توانایی فرد در سازگاری موثر با شرایط استرس زا، تغییر افکار ناکارآمد و ادامه دادن مسیر ارزش محور خود با وجود موانع هیجانی تعریف می شود. این پژوهش با هدف بررسی ارتباط بین انعطاف پذیری روانی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شد. جامعه آماری این پژوهش، دانش آموزان شهر نیکشهر در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بودند که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۳۸۰ نفر انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه انعطاف پذیری روانی دنیس و وندروال و همچنین معدل نیم سال اول به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که بین نمره کل انعطاف پذیری روانی و پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین مولفه های پذیرش هیجانی، تعهد به اقدام و ارتباط با لحظه حال، توانایی پیش بینی معناداری برای تغییرات پیشرفت تحصیلی نشان دادند. این نتایج حاکی از آن است که دانش آموزان با انعطاف پذیری روانی بالاتر، به دلیل برخورداری از مهارت های بهتر در مدیریت هیجانات منفی، تمرکز بر اهداف و تداوم تلاش با وجود چالش ها، عملکرد تحصیلی موفق تری دارند. بنابراین، به نظر می رسد تقویت این ظرفیت روانی می تواند به عنوان یک راهبرد مکمل در برنامه های بهبود عملکرد تحصیلی مد نظر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: انعطاف پذیری روانی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ، عملکرد تحصیلی ، سازگاری آموزشی.