نقش روش های نوین تدریس آموزشی در بهبود کیفیت زندگی دانش آموزان

کیفیت زندگی دانش آموزان در نظام های آموزشی معاصر یکی از دغدغه های محوری سیاست گذاران و مربیان حوزه تعلیم و تربیت محسوب می شود. مدرسه به عنوان اصلی ترین نهاد اجتماعی موثر بر شکل گیری هویت و آینده دانش آموزان، نقشی فراتر از انتقال دانش صرف ایفا می کند؛ مدرسه محیطی است که ابعاد روانی، اجتماعی، شناختی و اخلاقی دانش آموزان را پرورش می دهد. در این میان، روش های تدریس به عنوان قلب تپنده فرآیند یاددهی–یادگیری، تعیین کننده اصلی تجربه زیسته دانش آموزان در محیط آموزشی است. این مقاله با هدف تحلیل نقش محوری روش های نوین تدریس در ارتقای کیفیت زندگی دانش آموزان تدوین شده است. با اتخاذ رویکردی تحلیلی–توصیفی، ساختار مفهومی کیفیت زندگی در بستر آموزش بررسی شده و سپس تاثیرات متقابل روش های فعال، مشارکتی، مسئله محور و فناورمحور بر سلامت روان، خودکارآمدی، رضایت تحصیلی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان مورد کاوش قرار می گیرد. نتایج نشان می دهند که گذار از پارادایم تدریس معلم محور سنتی به رویکردهای دانش آموزمحور، نه تنها منجر به عمق بخشیدن به یادگیری های شناختی می شود، بلکه مستقیما به بهبود معنادار ابعاد عاطفی و اجتماعی زندگی دانش آموزان در دوره تحصیل یاری می رساند، در حالی که چالش هایی در مسیر اجرا نیازمند راهکارهای ساختاری و فرهنگی است.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، کیفیت زندگی ، دانش آموزان ، نظام آموزشی ، مهارت های اجتماعی