نقش «سواد حرکتی» در ارتقای عملکردهای اجرایی مغز و یادگیری دروس نظری؛ ورزش زنگ تفریح نیست، پیش نیاز یادگیری است

در نظام های آموزشی سنتی، تربیت بدنی و ورزش اغلب به عنوان فعالیتی حاشیه ای و صرفا جهت تخلیه انرژی مازاد یا زنگ تفریحی برای دروس «اصلی» تلقی می شود. با این حال، پارادایم های نوین علوم اعصاب تربیتی و روان شناسی شناختی، این دیدگاه دوگانه انگارانه (جدایی ذهن و بدن) را به شدت به چالش کشیده اند. این مقاله با محوریت مفهوم «سواد حرکتی» به تبیین مکانیسم های عصبی و فیزیولوژیکی می پردازد که از طریق آن ها، فعالیت بدنی منجر به توسعه زیرساخت های مغزی موردنیاز برای یادگیری انتزاعی می شود. پژوهش حاضر نشان می دهد که حرکت هدفمند، از طریق افزایش ترشح فاکتورهای نوروتروفیک (BDNF)، بهبود آنژیوژنز مغزی و تقویت عملکردهای اجرایی (نظیر حافظه کاری، بازداری پاسخ و انعطاف پذیری شناختی)، پیش شرط قطعی برای موفقیت در دروس نظری مانند ریاضیات و ادبیات است. هدف این مقاله، تغییر نگرش سیاست گذاران و معلمان نسبت به جایگاه درس تربیت بدنی از یک فعالیت فوق برنامه به یک ضرورت بنیادین شناختی است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: سواد حرکتی ، عملکردهای اجرایی مغز ، یادگیری شناختی ، علوم اعصاب تربیتی ، تربیت بدنی مدارس ، پلاستیسیته مغزی.