نقش آموزش و پرورش در عدالت آموزشی و کاهش شکاف یادگیری در طبقات جامعه

عدالت آموزشی یکی از ارکان اصلی توسعه پایدار و انسجام اجتماعی در جوامع معاصر محسوب می شود. این پژوهش با هدف تحلیل نقش نهاد آموزش وپرورش در برقراری عدالت و مهار گسترش شکاف های یادگیری ناشی از نابرابری های ساختاری طبقاتی انجام شده است. روش پژوهش حاضر تحلیلی-توصیفی با رویکردی اسنادی و کتابخانه ای است. تمرکز اصلی بر بررسی چارچوب های نظری عدالت (برابری فرصت، عدالت توزیعی، جبرانی) و چگونگی بازتاب آن ها در سیاست ها و عملکرد نظام آموزشی کشور است. یافته ها نشان می دهند که علی رغم تاکیدات قانونی، شکاف های عمیق در توزیع منابع، کیفیت معلم و دسترسی به سرمایه فرهنگی، منجر به تداوم و حتی تعمیق نابرابری ها، به ویژه در مناطق محروم و طبقات پایین تر جامعه شده است. نقش کلیدی معلم در تعدیل این نابرابری ها و تاثیر فناوری های آموزشی در عین تشدید شکاف دیجیتال، از نتایج مهم این تحلیل است. پیشنهادهای اصلی شامل بازنگری در بودجه بندی مبتنی بر نیاز (فاقد عدالت توزیعی)، تقویت آموزش های جبرانی و استانداردسازی صلاحیت های حرفه ای معلمان در مناطق مختلف است.

کلیدواژه ها:

عدالت آموزشی ، شکاف یادگیری ، نابرابری آموزشی ، آموزش وپرورش ، برابری فرصت