هوشمندسازی در کشاورزی؛ درس آموخته هایی برای ایران

از جمله چالش های بخش کشاورزی در ایران ناکافی بودن تکنولوژی و تجهیزات است. کمبود تجهیزات مدرن به این معنی که بسیاری از کشاورزان از تکنولوژی ها و تجهیزات قدیمی و ناکارآمد استفاده می کنند که نتیجه این روند، کاهش بهره وری و افزایش هزینه های تولید است. در کنار آن نبود فناوری های هوشمند، به اقتصاد این بخش آسیب وارد می کند. پژوهش کنونی در چنین بستری شکل گرفته تا به این مساله محوری بپردازد که ابعاد هوشمندسازی کشاورزی کدام است، چه تجارب و درس آموخته هایی از هوشمندسازی کشاورزی در دنیا قابل استفاده بوده و چه نقشی می تواند در رونق کشاورزی ایران ایفا کند؟ پژوهش به شیوه توصیفی-تحلیلی و متکی بر اسناد و گزارش های موجود انجام شده و بازه زمانی آن سال ۱۴۰۳ می باشد. یافته های پژوهش نشان می دهد که برخی از مهم ترین ابعاد این هوشمندسازی شامل حسگرهای پایش، اینترنت اشیاء برای بهینه سازی آبیاری و کوددهی، هوش مصنوعی و کشاورزی هوشمند، اقلیم کشاورزی عمودی و همچنین ابزارها، روش ها و فناوری های نوین بوم سازگار در کشاورزی هوشمند می باشد. مطابق بررسی حاضر، هلند، ژاپن، آلمان و ایالات متحده از کشورهای پیشرو در این زمینه هستند. نتایج پژوهش روشن ساخت که آثار هوشمندسازی کشاورزی در کشور عبارت است از: بهبود بهره وری منابع، کاهش هزینه ها و افزایش سوددهی، افزایش تولید و بهبود کیفیت محصولات، کاهش تاثیرات زیست محیطی و نیز ارتقاء ایمنی غذایی؛ همچنین در پایان الزامات و شرایط هوشمندسازی کشاورزی در کشور شامل دسترسی به اینترنت پرسرعت، شبکه های مخابراتی قوی، زیرساخت های برق، آموزش کشاورزان، فرهنگ سازی، تخصیص بودجه، همکاری با مراکز تحقیقاتی، تبادل دانش و تجارب، سرمایه گذاری و جذب سرمایه گذاری خارجی ارائه شد.

کلیدواژه ها:

ابعاد ، تجارب ، جهانی ، هوشمندسازی ، کشاورزی ، درس آموخته ها ، ایران