تاثیر تغییر پذیری در تخصیص توجه در تمرینات تعادلی پیش رونده مبتنی بر تکلیف دوگانه پویا سالمندان

مقدمه: افزایش تغییر پذیری در اجرای تکالیف یکی از مهمترین عواملی است که منجر به از دست دادن تعادل در انجام فعالیت ها با افزایش سن می شود. این وضعیت می تواند به عنوان یکی از عوامل اصلی مرگ و میر در میان افراد مسن جامعه شناخته شود لذا هدف تحقیق حاضر، بررسی نقش تغییر پذیری در ارائه تکلیف شناختی هم زمان بر تعادل پویا در سالمندان بوده است. روش شناسی: تحقیق حاضر مطالعه ای نیمه تجربی بوده است. شرکت کنندگان این تحقیق ۳۰ نفر از سالمندان بازنشسته ۶۵ سال و بالاتر شهر مشهد بودند که شرایط ورود به تحقیق را داشتند و با نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان منتخب بر اساس نمره کسب شده در آزمون وضعیت کوتاه ذهنی به دو گروه ۱۵ نفری تقسیم شدند. گروه های پژوهش شامل گروه های تمرینی تکلیف دوگانه ثابت و متغیر بودند. گروه تجربی تمرینات خود را به مدت هشت هفته و هفته ای دو جلسه انجام دادند. مدت زمان هر جلسه تمرینی ۶۰ دقیقه بوده است. شرکت کنندگان در گروه های تجربی باید تکالیف تمرینی حرکتی و شناختی هم زمان را با تغییر در اولویت توجه در گروه متغیر و عدم تغییر در اولویت بندی توجه در گروه ثابت انجام دهند. جهت ارزیابی تعادل پویا در سالمندان از آزمون سرعت راه رفتن تحت دو شرایط تکلیف منفرد و دوگانه استفاده گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری (۰.۵>P) انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که در آزمون سرعت راه رفتن بدون ارائه تکلیف شناختی هم زمان بین دو گروه تمرینی تفاوت معنی داری وجود نداشت (۰.۵>P)، اما در آزمون سرعت راه رفتن با ارائه تکلیف شناختی هم زمان گروه تمرینی تکلیف دوگانه متغیر به صورت معنی داری عملکرد بهتری را به نسبت گروه ثابت داشت (۰.۵>P). نتیجه گیری: یافته ها حاکی از آن هستند که افزایش تغییرپذیری و توانایی تغییر در اختصاص توجه در اجرای تکالیف شناختی و حرکتی هم زمان در روش تمرینی متغیر علاوه بر بهبود سرعت راه رفتن منجر به افزایش در حفظ تعادل سالمندان و متعاقبا بهبود کیفیت زندگی این قشر از جامعه گشته و با کاهش خطر افتادن نرخ مرگ و میر نیز کاهش می یابد.

کلیدواژه ها:

تغییر پذیری ، تخصیص توجه ، تعادل ، سالمندی