اثر مستقل و تعاملی چهار هفته تمرین هوازی و هیدروکسی تراپی بر غلظت ۶-IL و TNF-a سرم و وضعیت بالینی بیماران مبتلا به پارکینسون

مقدمه سرمی IL-۱B, IL-۶ بیماری پارکینسون شایع ترین اختلال نوروپاتوژنیک است که در نتیجه دژنراسیون نورون های دوپامینرژیک بخش متراکم جسم سیاه مغز و پایانه های آن در استریاتوم به وجود می آید. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر مستقل و تعاملی چهار هفته تمرین هوازی و هیدروکسی تراپی بر غلظت وضعیت بالینی بیماران مبتلا به پارکینسون بود. روش ها آزمودنی ها به چهار گروه تمرین هوازی، تمرین و نوشیدن آب هیدروژنه، نوشیدن آب هیدروژنه و کنترل تقسیم شدند. پروتکل تمرینی سه جلسه در هفته و به مدت ۴ هفته انجام شد. برنامه اصلی تمرین شامل ۲۰ دقیقه راه رفتن با ۶۰-۸۰ حداکثر ضربان قلب روی تردمیل بود. آب هیدروژنه از دستگاه های تولید کننده آب هیدروژنه که حدود ۰/۸ میلی مول هیدروژن را در آب ترکیب می کنند و از بیماران خواسته شد تا روزانه ۱۰۰۰ میلی لیتر آب هیدروژنه را در طول پژوهش مصرف کنند. بررسی پیش آزمون و پس آزمون در هر گروه از آزمون T همبسته و ارزیابی فرضیه ها از آزمون کواریانس دوطرفه چندمتغیره (MANCOVA) و آزمون تعقیبی بونفرونی به کار گرفته شد. سطح معنی داری در تمام آنالیزهای آماری P کمتر از ۰/۰۵ در نظر گرفته شد. برای تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ و برای رسم نمودارها از نرم افزار GraphPad Prism استفاده شد. نتایج متغیرهای مقادیر سرمی ۶-IL و TNF-a در بیماران مبتلا به پارکینسون در گروه تمرین هوازی + هیدروکسی تراپی از سه گروه دیگر به طور معناداری بیشتر بود (P<۰/۰۵). همچنین دو گروه هیدروکسی تراپی و تمرین هوازی نیز در این دو متغیر مقادیر بیشتری را در پس آزمون نسبت به گروه کنترل نشان دادند (P<۰/۰۵). ولی بین دو گروه هیدروکسی تراپی و تمرین هوازی تفاوت معناداری در پس آزمون در مقادیر سرمی ۶-IL و TNF-a در بیماران مبتلا به پارکینسون دیده نشد (P>۰/۰۵). نتیجه گیری انجام تمرینات هوازی به همراه هیدروکسی تراپی صرف نظر از نوع ورزش می تواند فعالیت التهابی میکروگلیا را تعدیل و کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

پارکینسون ، ورزش هوازی ، هیدروکسی تراپی ، سیتوکین