مقایسه اثر تمرین تناوبی شدید و تمرین تداومی با شدت متوسط بر عوامل متابولیکی در موش های مبتلا به کبد چرب غیرالکلی

مقدمه بیماری کبد چرب غیر الکلی (NAFLD) با تجمع چربی در سلول های کبدی مشخص می شود. در حال حاضر به جز تغییرات سبک زندگی بر اساس وزن و فعالیت ورزشی هیچ درمان دارویی برای درمان NAFLD تایید نشده است. با این حال، بحث در مورد ارزش تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) در مقابل تمرین مداوم با شدت متوسط طولانی مدت (MICT) همواره بوده است. بنابراین، در مطالعه حاضر اثرات مفید احتمالی دو رژیم مختلف تمرین در مدل موش NAFLD ناشی از رژیم غذایی پرچرب مقایسه شده است. روش شناسی در این مطالعه ۲۰ سر موش نر مدل C۵۷BL/۶J رده سنی ۶-۸ هفته با وزن تقریبی (۲۱۲-۳ گرم) به صورت تصادفی به ۴ گروه تقسیم شدند (۱) گروه کنترل رژیم طبیعی (NFFD) (۵=n) (۲) گروه رژیم پرچرب HEDHIIT (۳) (n=۵) HDNS و (۴) گروه HFDMICT (۵=n). پس از ۱۲ هفته در معرض رژیم غذایی موش ها یک پروتکل تمرین هشت هفته ای HIIT فعالیت به مدت ۲ دقیقه و با شدت متوسط (۱۴-۱۷/۵) متر در دقیقه با تناوب یک دقیقه ای فعالیت شدید (۲۴-۲۷/۵) متر در دقیقه یا MICT دویدن روی تردمیل به مدت ۳۵ دقیقه و سرعت ۱۴-۱۷/۵ متر در دقیقه را انجام دادند. و در انتها سطوح گلوکز خون ناشتا، انسولین خون ناشتا و HOMA-IR سنجیده شد. برای بررسی فرضیه های تحقیق از آزمون ANOVA دو طرفه استفاده گردید. یافته ها هر دو حالت تمرین باعث بهبود اختلال عملکرد متابولیک مرتبط ناشی از HFD و سبک زندگی کم تحرک شدند در حالی که موش هایی که HIIT را دنبال کردند گلوکز خون ناشتا، انسولین خون ناشتا و مقاومت به انسولین به طور معنادار کمتری را نشان دادند (P<۰.۰۵). بحث و نتیجه گیری HIIT در مقایسه با MICT در بهبود وضعیت متابولیکی و حساسیت به انسولین کارآمدتر بود که احتمالا به مسیرهای سلولی مولکولی ناشی از شدت تمرین وابسته باشد.

کلیدواژه ها:

کبد چرب غیرالکلی ، تمرین تناوبی ، شدید ، تمرین تداومی ، حساسیت به انسولین