بررسی اثر پلیمرسوپرجاذب و تنش خشکی بر برخی ویژگیهای مورفوفیزیولوژیک پنبه در منطقه لاریجان

به منظور بررسی اثر پلیمرهای سوپرجاذب بر روی برخی ویژگی های مورفوفیزیولوژیکی پنبه در شرایط تنش خشکی در منطقه لاریجان بخش گرمادوز از توابع استان آذربایجان شرقی مطالعه ای به صورت آزمایش کرت های یکبار خردشده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار در سال زراعی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ اجرا خواهد گرفت. تیمارهای آزمایش شامل آب به عنوان عامل اصلی و مقادیر مختلف فواصل آبیاری در ۳ سطح (۷۰، ۱۴۰ و ۲۱۰ میلی متر تبخیر از تشت تبخیر کلاس) و سوپرجاذب (شاهد (صفر)، ۵۰، ۱۰۰، ۱۵۰ و ۲۰۰ کیلوگرم در هکتار) به عنوان عامل فرعی بودند. نتایج حاصل از تجزیه واریانس صفات مورد مطالعه نشان داد که اعمال تنش بر تمام صفات مورد ارزیابی در سطح احتمال یک درصد معنی دار بود. بر اساس نتایج مقایسات، میانگین آبیاری کمتر باعث کاهش معنی دار و استفاده از سوپرجاذب سبب افزایش معنی دار میزان کلروفیل، محتوای نسبی آب برگ گردید. در نتیجه محلول پاشی ۲۰۰ کیلوگرم در هکتار سوپرجاذب در سطوح مختلف تنش خشکی باعث بهبود شاخص های مورفوفیزیولوژیکی و افزایش مولفه های تولیدی در مقایسه با شاهد (عدم محلول پاشی) شد. به طور کلی نتایج نشان داد که استفاده از سوپرجاذب اثرات منفی تنش کم آبی را کاهش می دهد.

کلیدواژه ها:

پنبه ، تنش کم آبی ، سوپرجاذب ، کلروفیل ، محتوای نسبی آب