اثر سطوح مختلف خشکی در عملکردهای بیولوژیکی، دانه و شاخص برداشت در هیبرید رقم سینگل کراس ۷۰۴ در شرایط آب و هوایی اهواز

کمبود آب و کاهش تدریجی منابع آبی باکیفیت مطلوب از مهمترین عوامل محدود کننده تولیدات زراعی در اکثر نقاط جهان نظیر ایران به شمار می رود. از این رو پژوهش در زمینه بهینه سازی مصرف آب در مزارع کشاورزی جهت نیل به مقدار بهینه محصول تولیدی به ازا مصرف کمتر آب امری ضروری می باشد. به منظور بررسی اثرات تنش خشکی و قطع آبیاری بر مولفه های عملکرد دانه ذرت، تجمع و انتقال ماده خشک از ساقه به دانه هیبرید سینگل کراس ۷۰۴، تحقیقی به صورت فاکتوریل در قالب بلوک کامل تصادفی با ۲ تیمار و ۳ تکرار در سال ۱۳۸۸ در مزرعه ای در اهواز به اجرا گردید. تیمار تنش خشکی شامل دو سطح ۶۰ و ۸۰ درصد آبیاری مطلوب به همراه تیمار شاهد (بدون تنش) و فاکتورهای تنش خشکی شامل عدم آبیاری در مرحله ۱۲ برگی و پس از گرده افشانی شیری بود. نتایج نشان داد که کم آبی یا تنش خشکی می تواند به طور قابل توجهی بر عملکرد دانه ذرت تاثیر بگذارد. حداکثر تجمع ماده خشک در ساقه در تیمار شاهد حاصل شد و حداکثر انتقال مواد به دانه در تیمار تنش در مرحله ۱۲ برگی به دست آمد که تیمار مذکور با تیمار تنش کمبود آب در مرحله گرده افشانی اختلاف معنی دار داشت. اعمال تنش کمبود آب در مرحله زایشی و نیز در هر مرحله از رشد گیاه (رویشی – زایشی)، موجب کاهش معنی دار عملکرد بیولوژیکی و عملکرد دانه شد. به طور خلاصه کم آبی می تواند تاثیرات جدی بر عملکرد دانه ذرت داشته باشد اما با اتخاذ روش های مدیریتی مناسب می توان اثرات منفی کم آبی را کاهش داد و عملکرد ذرت را در شرایط کم آبی حفظ کرد.

کلیدواژه ها:

عملکرد بیولوژیکی ، عملکرد دانه ، شاخص برداشت ، خشکی ، هیبرید رقم سینگل کراس ۷۰۴