گذار به سوی شهرنشینی هوشمند در هزاره سوم؛ بررسی تطبیقی نمونه های جهانی موفق و پیش نیازهای پیاده سازی در ایران

هزاره سوم میلادی را می توان به عنوان سومین موج شهرنشینی دانست؛ چراکه رشد افسارگسیخته شهرها و تسریع روند شهرنشینی مسائل و مشکلات عدیده ای را به همراه داشته است که این مشکلات شهرها را به شکل فزاینده ای در معرض بحران های ناگوار از جمله بحران مسکن و سرپناه، هدر رفت منابع با ارزش و محدود، کمبود خدمات شهری، افول مقیاس انسانی و در یک جمله اضمحلال سرمایه های طبیعی و انسانی قرار داده است که از منظر صاحب نظران برنامه ریزی شهری، تمامی این مشکلات تنها از طریق رویکرد سیستماتیک هوشمندسازی شهرها قابل حل است که نتیجتا منجر به بهبود کیفیت زندگی شهروندان و همچنین تغییرات و تحولات شگرفی در امر شهرنشینی خواهد شد. روش تحقیق پژوهش حاضر به لحاظ ماهیت پژوهش از انواع تحقیقات توصیفی-تحلیلی بوده و از منظر هدف از نوع تحقیقات کاربردی است. در راستای گردآوری اطلاعات از روش مطالعات کتابخانه ای و جمع آوری اسناد مربوطه به منظور مرور تعاریف و مفاهیم و تجارب شهرهای پیشرو در زمینه هوشمندسازی شهری بهره گرفته شده است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که به منظور نیل به اهداف شهر هوشمند تنها استقرار زیرساخت های فناوری اطلاعات در شهرها کافی نبوده و یکپارچگی در اجرای ابعاد و مولفه های شش گانه شهر هوشمند و بومی سازی الگوهای موفق جهانی شهرهای هوشمند و پرهیز از تقلید کورکورانه از این الگوها مدنظر است.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، تجارب جهانی ، آمستردام ، بارسلون ، نیویورک ، فناوری اطلاعات و ارتباطات