بررسی تاثیر استفاده از ضایعات حاصل از تخریب ساختمان‎ها بر تولید بتن خودمتراکم بازیافتی از جنبه فنی و اقتصادی

بتن بازیافتی به بتنی گفته می شود که از بازیافت بتن های تخریب شده یا مستعمل به دست می آید. این فرآیند شامل خرد کردن بتن های قدیمی و استفاده از آن به عنوان سنگ دانه در تولید بتن جدید است. در واقع، مصالح بتن تخریب شده به جای دور ریخته شدن، دوباره به چرخه تولید بازمی گردند. در این پژوهش، تاثیر جایگزینی سنگ دانه های درشت طبیعی با سنگ دانه های بازیافتی حاصل از نخاله های ساختمانی در بتن خودمتراکم از جنبه های فنی و اقتصادی مورد بررسی قرار گرفت. طرح های اختلاط شامل جایگزینی درشت دانه طبیعی با مصالح بازیافتی به میزان ۰%، ۱۰%، ۲۰%، ۳۰% و ۴۰% بود. برای ارزیابی عملکرد بتن، مجموعه ای از آزمایش ها شامل آزمون های رئولوژی (اسلامپ جریان، قیفV، حلقه J و جعبهU)، دوام (نفوذپذیری سریع یون کلرید و مقاومت الکتریکی) و مقاومت فشاری در سنین ۷ و ۲۸ روزه انجام شد. در هر آزمایش، میانگین و انحراف معیار نتایج سه نمونه گزارش و تحلیل فنی ارائه گردید. نتایج نشان داد که با افزایش میزان جایگزینی، روانی بتن کاهش و ویسکوزیته افزایش می یابد. همچنین، تا حدود ۲۰% جایگزینی، افت مقاومت و دوام بتن ناچیز و در محدوده قابل قبول بود. در درصدهای بالاتر، کاهش محسوس تری در کارایی و مقاومت مشاهده شد، اما با اصلاح طرح اختلاط قابل مدیریت است. در نهایت، استفاده از سنگ دانه های بازیافتی می تواند در کاهش هزینه تولید، کاهش نخاله های ساختمانی و بهبود عملکرد زیست محیطی بتن نقش موثری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

بتن خودمتراکم ، سنگ دانه بازیافتی ، نخاله ساختمانی ، مقاومت فشاری ، دوام بتن ، روانی بتن ، نفوذپذیری یون کلرید ، مقاومت الکتریکی ، توسعه پایدار