مروری بر اثر میان وعده های کوچک تمرینی بر عملکرد عضلانی، توان عملکردی و کیفیت زندگی سالمندان

با افزایش امید به زندگی حفظ استقلال، عملکردی کیفیت زندگی و مشارکت فعال سالمندان در فعالیت های روزمره به یکی از اولویت های اساسی نظام های سلامت تبدیل شده است. اگرچه فعالیت بدنی منظم به عنوان یکی از موثرترین راهبردهای غیر دارویی برای حفظ سلامت سالمندان شناخته می شود بسیاری از سالمندان به دلیل محدودیت های جسمانی، کمبود زمان، ترس از آسیب و کاهش انگیزه قادر به انجام تمرینات طولانی مدت و مداوم نیستند. در سال های اخیر، رویکرد میان وعده های کوچک تمرینی به عنوان راهکاری نوین و زمان کارا برای ارتقای فعالیت بدنی مطرح شده است. این رویکرد بر انجام برش های کوتاه ساختارمند و تکرار شونده فعالیت بدنی در طول روز تاکید دارد و می تواند موانع رایج مشارکت سالمندان در برنامه های تمرینی را کاهش دهد. هدف از این مطالعه، مرور روایی شواهد موجود درباره اثر میان وعده های کوچک تمرینی بر عملکرد جسمانی، کارکردهای عملکردی و کیفیت زندگی سالمندان است. این مرور به صورت روایی و با تمرکز بر مطالعات مداخله ای انجام شد. بدین منظور مطالعات منتشر شده در پایگاه های علمی معتبر که به بررسی تمرینات کوتاه مدت در جمعیت سالمندان پرداخته بودند مورد بررسی قرار گرفتند. تمرکز اصلی این مرور بر پیامدهایی نظیر عملکرد عضلانی، توان عملکردی، امکان پذیری و پذیرش تمرین و در برخی موارد پیامدهای شناختی بود. یافته های مطالعات مرور شده نشان می دهد که میان وعده های کوچک تمرینی، به ویژه تمرینات مقاومتی کوتاه مدت می توانند بهبود معناداری در عملکرد عضلانی و توانایی انجام فعالیت های روزمره سالمندان ایجاد کنند. افزون بر این، این نوع تمرینات از نظر پذیرش و پایبندی به ویژه در سالمندان پیش ناتوان مزیت هایی نسبت به تمرینات مداوم نشان داده اند. به طور کلی شواهد موجود حاکی از آن است که توزیع فعالیت بدنی در قالب برش های کوتاه می تواند راهکاری عملی، ایمن و قابل اجرا برای ارتقای سلامت عملکردی و کیفیت زندگی سالمندان باشد. با این حال انجام مطالعات بیشتر با طراحی های قوی تر و پیگیری بلندمدت برای تثبیت این یافته ها ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

میان وعده های کوچک تمرینی ، سالمندان ، عملکرد جسمانی ، کیفیت زندگی ، تمرین مقاومتی