بررسی رابطه بین رضایت شغلی و بهره وری کارکنان

هدف پژوهش هدف این مطالعه بررسی رابطه ی علی و معنادار میان رضایت شغلی و بهره وری کارکنان در محیط های سازمانی است. این پژوهش با تکیه بر نظریه های روان شناسی سازمانی از جمله نظریه دو عاملی هرزبرگ، نظریه انتظار وروم و نظریه عدالت سازمانی آدامز، به دنبال تبیین سازوکارهای روان شناختی و رفتاری است که از طریق آنها رضایت شغلی می تواند عملکرد و بهره وری کارکنان را بهبود بخشد. روش شناسی: پژوهش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی است و با رویکرد همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) انجام شده است. داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد رضایت شغلی (JDI) و مقیاس بهره وری کارکنان از نمونه ای شامل ۳۵۰ نفر از کارکنان سازمان های خدماتی و صنعتی گردآوری شده اند. روایی و پایایی ابزارها با استفاده از آلفای کرونباخ و تحلیل عاملی تاییدی (CFA) تایید گردید. یافته ها: نتایج تحلیل داده ها نشان داد که بین رضایت شغلی و بهره وری کارکنان رابطه ای مثبت و معنادار (۰,۰۱ > p، ضریب همبستگی ۰.۴۷) وجود دارد. همچنین مولفه های رضایت از محیط کار، فرصت های رشد شغلی و عدالت سازمانی بیشترین سهم را در پیش بینی بهره وری داشتند. تحلیل مسیر نشان داد که انگیزش درونی نقش میانجی مهمی در این رابطه ایفا می کند و بخش قابل توجهی از تاثیر رضایت شغلی بر بهره وری از طریق افزایش انگیزش و تعهد سازمانی منتقل می شود. نتیجه گیری: یافته های پژوهش تاکید می کنند که ارتقای رضایت شغلی از طریق بهبود شرایط کاری، نظام پاداش دهی عادلانه و فراهم سازی فرصت های رشد فردی می تواند به طور معناداری سطح بهره وری سازمانی را افزایش دهد. بر این اساس، مدیران سازمان ها باید رضایت شغلی را نه تنها به عنوان یک عامل روان شناختی بلکه به عنوان یک متغیر راهبردی در برنامه های توسعه ی منابع انسانی مدنظر قرار دهند.

کلیدواژه ها:

رضایت شغلی ، بهره وری کارکنان ، انگیزش درونی ، عدالت سازمانی ، تعهد سازمانی