ارزیابی پتانسیل نفت زایی توالی های کربناته بالایی پالئوزوئیک با رویکرد ژئوشیمی و سنجش خصوصیات سنگ میزبان

سنگ های کربناته پالئوزوئیک به ویژه در حوضه هایی مانند ایران مرکزی و بخش هایی از زاگرس ذخایر قابل توجهی از هیدروکربن ها را در خود جای داده اند. با این حال به دلیل ماهیت پیچیده ژئوشیمیایی و سنگی این سازندها، ارزیابی دقیق پتانسیل نفت زایی آن ها نسبت به شیل ها و ماسه سنگ ها چالش برانگیز است. این پژوهش با هدف ارزیابی کمی و کیفی پتانسیل تولید نفت از توالی های کربناته بالایی پالئوزوئیک انجام شده است. روش شناسی اصلی بر پایه تحلیل های ژئوشیمیایی شامل اندازه گیری میزان کربن آلی کل (TOC)، تعیین نوع ماده آلی و مرحله بلوغ حرارتی از طریق پیرولیز آلی (Rock-Eval) استوار است. همچنین برای درک بهتر پتانسیل مخزنی و مهاجرتی، خصوصیات سنگ میزبان شامل میکروفاسی، پوروسیتی و نفوذپذیری مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که بخش هایی از این توالی ها دارای مقادیر TOC کافی بیش از (۱) هستند و نوع ماده آلی غالب تیپ I مری دریایی یا ترکیبی از تیپ I و II می باشد که نشان دهنده پتانسیل تشکیل نفت خام سبک تا متوسط است. مرحله رسیدگی (Oil Window) در بسیاری از سازندهای مورد مطالعه در محدوده Thermal Maturity حرارتی قرار دارد. علاوه بر این یافته های حاصل از آنالیز سنگ میزبان نشان می دهد که میکروفاسی های غنی از مواد آلوکمیک و تشکیل شده در شرایط کم اکسیژن بیشترین پتانسیل را برای تجمع و حفظ مواد آلی دارند. در نتیجه این مطالعه بر اهمیت رویکرد چندعاملی در ارزیابی پتانسیل کربنات های پالئوزوئیک تاکید می کند که تلفیق آنالیزهای ژئوشیمیایی دقیق با درک فابریک سنگ میزبان برای شناسایی نقاط امیدبخش اکتشافی حیاتی است.

کلیدواژه ها:

سنگ میزبان ، ژئوشیمی ، پتانسیل