شراب شناسی در دیوان صائب تبریزی

شراب (باده) واژه ای است که غالبا تمامی شاعران در اشعار خود به آن اشاره کرده اند. با زائیده شدن شعر شراب هم زاییده می شود. ادبیات فارسی، ادبیات شراب نوشی است. حال شراب در اشعار فارسی مفاهیم مختلفی دارد. مفهوم اولیه همان شراب انگوری شراب (حقیقی) است که تحریم آن مسجل است و مفهوم ثانویه برای بیان حالات روحانی و عرفانی بزرگان و عرفا می باشد. ما در این جستار کوشیده ایم تا از دیدگاه صائب در دیوان این شاعر بزرگ سبک هندی به بسامد مختلف باده حقیقی و عرفانی که محوریت موضوع این مقاله را تشکیل می دهد پی ببریم و اینکه آیا صائب و دیگر شاعران دوران صفویه با اینکه در متن یک حکومت مذهبی (شیعه) قرار گرفته اند آیا خود نیز گرفتار شراب بوده اند و از آن به نیکی یاد می کنند یا بعد از مدتی روی به توبه آورده و زشتی های آن را درک کرده و آن را مذمت کرده و برای جلوگیری از زردرویی در قیامت دست از شراب خواری برداشته اند.

کلیدواژه ها:

شراب حقیقی ، شراب عرفانی ، افیون ، دیوان صائب