استعمال ماده (قبول) ثلاثی مجرد در قرآن کریم

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 13

فایل این مقاله در 11 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

AZTCONF06_023

تاریخ نمایه سازی: 20 بهمن 1404

چکیده مقاله:

بیان مساله حرف اضافه اصلی ماده (قبول) (من) است اما با این حال این ماده در بین ۶ استعمالی که در قرآن به کار رفته است دو مرتبه با حرف اضافه (عن) به کار گرفته شده است دو مرتبه ای که با حرف (عن) به کار رفته بر خلاف ۴ مرتبه دیگر در مورد توبه بوده است روش:تحقیق در این مقاله به روش تحلیلی- توصیفی به علت این نوع به کارگیری ماده (قبول) در قرآن پرداخته شده است.:نتایج در این نوشتار پس از بررسی نظرات دانشمندان دانسته شد که از آنجایی که حرف (عن) به معنای مجاوزه است و مجاوزه یعنی دور بودن دو مفهوم از یکدیگر، پس در آیات توبه که ماده (قبول) با حرف (عن) آمده نشان از آن دارد که میان توبه انسان و قبول کردن آن توسط خداوند فاصله ای وجود دارد که آن فاصله را به دوگونه میتوان تفسیر کرد ۱ جبران گناهی که بنده مرتکب شده است.۲ فاصله برای این است که بنده این نکته را بداند که به واسطه گناهش از خداوند دور گشته است.

نویسندگان

محمد مهدی رضاپور

طلبه سطح یک حوزه علمیه امام خمینی (ره) شعبه ۲ تهران ایران