کاربرد هوش مصنوعی در بهینه سازی فرم و عملکرد در طراحی معماری شهری با رویکرد پایداری محیطی

رشد فزاینده شهرها و پیچیدگی نظام های عملکردی محیط شهری ضرورت بهره گیری از فناوری های نوین در طراحی معماری شهری را بیش از پیش آشکار کرده است. در این میان هوش مصنوعی به عنوان ابزاری کارآمد در تحلیل داده های محیطی، تولید فرم های بهینه و تصمیم سازی طراحی نقش تعیین کننده ای دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی کارکردهای هوش مصنوعی در بهینه سازی فرم و عملکرد در طراحی معماری شهری و با تاکید بر پایداری محیطی انجام شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای و مرور انتقادی پژوهش های بین المللی گردآوری شده اند. نتایج نشان می دهد الگوریتم های یادگیری ماشین، طراحی مولد و شبیه سازی عملکرد اقلیمی از موثرترین شاخه های کاربردی در کاهش اتلاف انرژی، اصلاح الگوهای تهویه طبیعی و بهبود نورگیری بناها هستند، همچنین تحلیل داده های رفتاری کاربران شهری با سامانه های هوشمند می تواند الگوهای حرکت و عملکرد فضاهای عمومی را به صورت پویا شناسایی کرده و به طراحی فرم های منعطف تر منجر شود. یافته ها نشان می دهد ترکیب مدل های پیش بینی مبتنی بر یادگیری ماشینی با ابزارهای شبیه سازی عملکردی زمینه ساز اتخاذ تصمیم های دقیق تر در مراحل اولیه طراحی و ارزیابی پایداری پروژه های شهری است. در جمع بندی می توان گفت هوش مصنوعی با فراهم کردن امکان مدل سازی روابط میان فرم، عملکرد و پایداری چشم اندازی نو برای خلق فضاهای شهری کارآمد و انسان محور فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، طراحی شهری هوشمند ، معماری پایدار ، بهینه سازی فرم ، یادگیری ماشین