بررسی نقش توسعه برنامه ریزی فضایی در ارتقا برند گردشگری استان گیلان

این پژوهش با هدف تبیین نقش توسعه برنامه ریزی فضایی در ارتقاء برند گردشگری استان گیلان و مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات پژوهشی و فرا تحلیل انجام شد؛ منابع مرتبط از پایگاه های علمی داخلی و بین المللی در بازه زمانی ۱۳۸۵ - ۱۴۰۱ گردآوری و به صورت کیفی مورد واکاوی قرار گرفتند. تحلیل داده ها سه شکاف ساختاری را شناسایی کرد که مانع شکل گیری برندی یکپارچه اصیل و رقابت پذیر شده اند: ابتدا شکاف فضایی که به تمرکز زیرساخت ها و خدمات در نوار ساحلی و کم توجهی به ظرفیت های کوهستانی و جلگه ای انجامیده است؛ شکاف هویتی به معنای عدم بازنمایی ظرفیت های بومی مانند گردشگری خوراک، بوم گردی و میراث ناملموس در هویت برند؛ و شکاف نهادی ناشی از فقدان سازوکارهای مدیریتی یکپارچه و سازوکارهای موثر مشارکت محلی است. نتایج نشان می دهد که برندسازی اثربخش مستلزم هم راستاسازی سیاست فضایی با اهداف هویتی و نهادی است؛ به عبارت دیگر بازآرایی ساختار فضایی و تدوین راهبردهای آمایش سرزمین گردشگری، ایجاد سازوکارهای هماهنگی بین بخشی و تقویت مشارکت جوامع محلی پیش شرط های لازم برای تبدیل ظرفیت های پراکنده استان به مزیت های برند محسوب می شوند. بر این پایه این مطالعه پیشنهاد می کند تدوین سند راهبردی آمایش فضایی گردشگری استان، شکل گیری شورای راهبری میان سازمانی، طراحی کریدورهای موضوعی مبتنی بر هویت های محلی و پشتیبانی از طرح های بوم محور و خوراک شناسی به عنوان اولویت های اجرایی در دستور کار قرار گیرند تا از توسعه نقطه ای و یکنواخت به سوی یک برند متکثر، مستحکم و پایدار حرکت شود.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی فضایی ، برند گردشگری ، توسعه پایدار ، برندسازی مقصد