زیست مدرن در بستر سنت؛ پیوند معماری بومی و فناوری نوین

در دهه های اخیر تحولات فناوری و تغییر الگوهای زیست اجتماعی موجب فاصله گیری معماری از مولفه های فرهنگی و اقلیمی بومی شده است. این پژوهش با عنوان زیست مدرن در بستر سنت؛ پیوند معماری بومی و فناوری نوین به دنبال ارائه چارچوبی تلفیقی برای هم زیستی هویت بومی و نیازهای مسکن معاصر است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، تحلیل نمونه های موردی داخلی و خارجی و بررسی میدانی با استفاده از پرسشنامه است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری آگاهانه الگوهای فضایی بومی نظیر حیاط مرکزی، درون گرایی و تفکیک عرصه ها همراه با فناوری های نوین کنترل هوشمند روشنایی و سایه، سیستم های تهویه، پاسیو و انرژی های تجدیدپذیر نه تنها کارایی و آسایش محیطی را بهبود می بخشد بلکه حس تعلق و کیفیت ادراک کاربران را نیز تقویت می کند. این ترکیب می تواند منجر به کاهش مصرف انرژی، افزایش رضایت زیستی و بازتولید هویت مکانی در مسکن های معاصر شود. نتایج پژوهش برای طراحان، برنامه ریزان و سیاست گذاران حوزه مسکن راهبردهای عملیاتی جهت توسعه پروژه های بومی مدرن ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، فناوری های معماری ، هویت مکانی ، مسکن ، پایدار ، طراحی انسان محور