دیپلماسی طراحی معماری به مثابه زبان راهبردی در روابط بین الملل

در روابط بین الملل معاصر معماری و طراحی شهری بیش از گذشته به عنوان ابزار راهبردی برای بازنمایی قدرت، هویت ملی و نفوذ سیاسی شناخته می شوند. هدف این مقاله تحلیل نقش معماری و طراحی شهری به مثابه زبان راهبردی در دیپلماسی است. فرضیه اصلی آن است که کشورهایی که از طراحی و معماری به صورت راهبردی بهره می برند توانسته اند جایگاه بین المللی خود را تثبیت و هویت ملی و اقتصادی خود را بازتولید کنند. برای بررسی این موضوع مقاله از روش تحلیلی توصیفی استفاده کرده و نمونه های موردی شهرهای جهانی و بناهای نمادین را تحلیل می کند. روش پژوهش ترکیبی است و بر تحلیل نمونه های موردی شهرهای جهانی، طراحی فضاهای عمومی و نمادهای معماری تاکید دارد. نتایج نشان می دهد که کشورهایی که از سیاست طراحی و معماری به صورت راهبردی بهره می برند توانسته اند جایگاه خود را در عرصه بین الملل تثبیت کنند و هویت ملی و اقتصادی خود را بازتولید نمایند.

کلیدواژه ها:

معماری ، راهبردی ، قدرت نرم ، روابط بین الملل ، هویت ملی