معماری هم زیست؛ بازاندیشی در پایداری محیطی از منظر همزیستی انسان و سامانه های طبیعی

در دهه های اخیر مفهوم پایداری در معماری از مرحله صرفا کاهش آسیب های محیطی فراتر رفته و به سوی نگرش های همزیستی و باززایی گرایش یافته است. معماری همزیست به مثابه نسل تازه ای از تفکر محیط محور، بر تعامل فعال میان انسان، طبیعت و فناوری های بوم سازگار تاکید دارد. این پژوهش با هدف بازاندیشی در مفهوم پایداری محیطی از منظر همزیستی انسان و سامانه های طبیعی انجام شده است. روش تحقیق به صورت تحلیل کیفی با رویکرد توصیفی-تحلیلی است و داده های آن از طریق مرور منابع علمی و مطالعات موردی پروژه های بین المللی منتخب در حوزه معماری هم زیست گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد که رویکرد همزیستی با عبور از منطق مصرف حداقلی، انرژی به ایجاد چرخه های متقابل حیات میان سازه و زیست بوم می پردازد؛ به گونه ای که معماری به یک موجود زنده و بازتاب دهنده رفتارهای طبیعی بدل می شود. در نتیجه معماری همزیست می تواند به عنوان چارچوبی نوین برای بازتعریف رابطه انسان و محیط در معماری معاصر ایران مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

معماری هم زیست ، پایداری محیطی ، طراحی احیایی ، سامانه های طبیعی ، معماری بوم محور