تاثیر تعادل کار و زندگی بر رضایت شغلی کارکنان شهرداری ارومیه و نقش میانجی رفاه روانی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر تعادل کار و زندگی بر رضایت شغلی کارکنان شهرداری ارومیه و نقش میانجی رفاه روانی انجام شد. تعادل کار و زندگی به توانایی مدیریت موثر بین تعهدات شغلی و نیازهای شخصی و خانوادگی اطلاق می شود و پژوهش های پیشین نشان داده اند که فقدان آن موجب افزایش استرس، فرسودگی شغلی و کاهش رضایت شغلی می گردد. روش تحقیق از نوع کاربردی و توصیفی-پیمایشی بود و جامعه آماری شامل ۵۰۰۰ نفر از کارکنان شهرداری ارومیه بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی، ۳۵۷ نفر انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسشنامه محقق ساخته جمع آوری و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ تایید شد. یافته ها نشان دادند که تعادل کار و زندگی تاثیر مثبت و معناداری بر رضایت شغلی دارد (B = ۰.۳۸۰ و p < ۰.۰۱) و همچنین موجب ارتقای رفاه روانی کارکنان می شود (B = ۰.۳۵۶ و p < ۰.۰۰۱). رفاه روانی نیز به نوبه خود تاثیر مثبت و معناداری بر رضایت شغلی دارد (B = ۰.۴۵۹ و p < ۰.۰۰۱) و آزمون سوبل نشان داد که رفاه روانی نقش میانجی قوی و معناداری در این رابطه ایفا می کند (Z = ۵.۹۹). این نتایج بیانگر آن است که تعادل کار و زندگی هم به طور مستقیم و هم از طریق ارتقای رفاه روانی، رضایت شغلی کارکنان را افزایش می دهد و توجه به این دو عامل برای بهبود عملکرد و انگیزه کارکنان ضروری است. بر اساس یافته ها پیشنهاد می شود سازمان ها سیاست های انعطاف پذیر کاری، برنامه های حمایتی روانی و فرصت های رشد فردی را توسعه دهند تا هم تعادل کار و زندگی و هم رفاه روانی کارکنان تقویت شود و در نهایت رضایت شغلی و بهره وری سازمان افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

تعادل کار و زندگی ، رضایت شغلی ، رفاه روانی ، نقش میانجی ، کارکنان شهرداری