تحلیل جنگ دوازده روزه ایران و اسرائیل (۲۰۲۵)

حادثه حمله به سفارت ایران در دمشق در آوریل ۲۰۲۵ و تشدید تنش ها که به جنگ دوازده روزه ایران و اسرائیل انجامید، نمونه ای بارز از بحران های امنیتی با ابعاد گسترده ارتباطی است. این مقاله با استفاده از روش تحلیل موردی، به بررسی راهبردهای مدیریت ریسک شهرت دو کشور در طول این درگیری کوتاه اما شدید می پردازد. چارچوب نظری این پژوهش تلفیقی از مدل های کلاسیک مدیریت بحران کومز (۲۰۱۷) و مفاهیم نوین «جنگ روایتی» در عصر دیجیتال است. یافته ها نشان می دهد که در این بحران، میدان نبرد تنها به عرصه نظامی محدود نبود بلکه فضای مجازی، رسانه های جهانی و افکار عمومی بین المللی به عرصه ای تعیین کننده تبدیل شدند. جمهوری اسلامی ایران با بهره گیری از روایت دفاع «مشروع» و «مقاومت در برابر تجاوز»، و اسرائیل با تمرکز بر روایت مقابله با تروریسم و انجام عملیات دقیق تلاش گسترده ای برای مدیریت ذهنیت ها و حفظ مشروعیت اقدامات خود انجام دادند. این مقاله نتیجه می گیرد که در بحران های مدرن، «سربازان سایبری» و «دیپلماسی عمومی دیجیتال» به اندازه نیروهای نظامی اهمیت یافته و موفقیت در مدیریت ریسک شهرت مستلزم یکپارچگی کامل بین دستگاه های نظامی، دیپلماتیک و ارتباطی است.

کلیدواژه ها:

مدیریت ریسک شهرت ، جنگ دوازده روزه ، ایران ، اسرائیل ، جنگ روایتی ، دیپلماسی عمومی ، بحران های امنیتی