تحول درونی نهادهای ایرانی در پیوند تغییر نهادی و قابلیت های پویا در چارچوب مدیریت استراتژیک

در این پژوهش با اتکا به نظریه تغییر نهادی و در چارچوب مدیریت استراتژیک به بررسی نقش بازبینی سیاست های نهادی در شکل گیری و تقویت قابلیت های پویا در سازمان های ایرانی پرداخته ایم. هدف، مطالعه تعیین این است که آیا فرآیند بازبینی نهادی در سازمان های بزرگ ایرانی رویکردی ابزاری و تحول آفرین دارد یا صرفا تشریفاتی و نمادین است. برای دستیابی به این هدف، از روش مطالعه ی کیفی چند موردی استفاده شده و داده ها از طریق اسناد رسمی، مصاحبه های نیمه ساختاریافته و تحلیل سیاست های کلان نهادی در سازمان های زیرمجموعه وزارت نیرو و صنایع نفت و انرژی گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهد که بازبینی سیاست های نهادی زمانی که با مدیریت مشارکتی و یکپارچگی افقی همراه باشد، می تواند زمینه ساز خلق دانش سازمانی جدید، ارتقای نوآوری میان بخشی و توسعه ی قابلیت های پویا شود. این فرآیند موجب می شود سیاست نهادی به عنوان ابزار میانجی دانش و نوآوری عمل کند و نقش کلیدی در یادگیری سازمانی و تحول درونی سازمان های دولتی و نیمه دولتی ایفا نماید. نتایج پژوهش حاکی از آن است که تغییر نهادی در سازمان های بزرگ ایرانی می تواند درون زا و بدون فشار بیرونی رخ دهد، به ویژه هنگامی که سیاست گذاری نهادی در راستای اهداف کلان ملی و با درک مشترک میان مدیران و کارشناسان طراحی شود. این پژوهش با ترکیب نظریه تغییر نهادی از اقتصاد نهادی با چارچوب قابلیت های پویا در مدیریت استراتژیک، چارچوبی نظری برای درک بهتر تحول سازمانی در بخش عمومی ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تغییر نهادی ، مدیریت استراتژیک ، قابلیت های پویا ، سیاست نهادی ، یادگیری سازمانی ، نوآوری نهادی ، ایران