آموزش ریاضی در گذر زمان: سنتی تا دیجیتال

مقاله حاضر به بررسی تحول بنیادین در آموزش ریاضیات تحت تاثیر انقلاب دیجیتال و ظهور هوش مصنوعی می پردازد. این پژوهش با تحلیل تطبیقی دو پارادایم سنتی و دیجیتال به واکاوی نقاط قوت، ضعف و چالش های هر یک می پردازد. آموزش سنتی ریاضی که بر پایه رفتارگرایی و تاکید بر محاسبات رویه ای استوار است اگرچه در انتقال کارای محتوا موفق عمل کرده، اما با چالش های جدی از جمله اضطراب ریاضی، نادیده گرفتن تفاوت های فردی و عدم پرورش مهارت های حل مسئله خلاق روبرو است. در مقابل، آموزش دیجیتال با بهره گیری از پلتفرم های تطبیقی، شبیه سازهای پویا و بازی وارسازی، امکان شخصی سازی یادگیری، بصری سازی مفاهیم انتزاعی و ارائه بازخورد آنی را فراهم می آورد. این رویکرد جدید بر درک مفهومی، تفکر انتقادی و مهارت های حل مسئله پیچیده تاکید دارد که برای نیازهای عصر دیجیتال ضروری است. با این وجود موانع مهمی همچون شکاف دیجیتال، عدم آمادگی پداگوژیک معلمان و ناهماهنگی سیستم های ارزیابی پذیرش کامل این مدل را با مشکل مواجه کرده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که راه حل بهینه اتخاذ چارچوب آموزش ترکیبی هوشمندانه است که در آن فناوری به عنوان ابزار توانمندساز در خدمت اهداف پداگوژیک قرار می گیرد و نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیلگر یادگیری تحول می یابد. این گذار مستلزم سرمایه گذاری در آموزش معلمان، بازنگری در برنامه های درسی و سیستم های ارزیابی، و توجه جدی به عدالت آموزشی است. در نهایت، تلفیق هوشمندانه بهترین ویژگی های هر دو رویکرد می تواند به پرورش نسلی از دانش آموزان بینانگر و خلاق منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش ترکیبی ، ریاضی درک مفهومی ، ریاضی ، هوش مصنوعی در آموزش ، شکاف دیجیتال