بررسی اثربخشی رفتارصمیمیت و نزدیک شدن کلامی و غیرکلامی مدرسان بر انگیزش حالتی تحصیلی فراگیران

این مقاله مروری با هدف بررسی اثربخشی رفتار صمیمیت و تعاملات نزدیک کلامی و غیرکلامی مدرسان بر انگیزش حالتی تحصیلی فراگیران تدوین شده است. انگیزش حالتی دانش آموزان، به عنوان یک عامل کلیدی در یادگیری موثر، تحت تاثیر تعاملات مستقیم معلم با فراگیران قرار دارد و کیفیت این تعاملات می تواند به شکل قابل توجهی علاقه، مشارکت و توجه دانش آموزان را افزایش دهد. در این بررسی، رفتار صمیمی مدرسان شامل توجه به نیازها و احساسات دانش آموزان، ایجاد محیط حمایت کننده و ارائه بازخورد مثبت، و تعاملات کلامی و غیرکلامی شامل زبان تشویقی، پرسش های مشارکتی، ژست ها، نگاه ها و حالت چهره، به عنوان عوامل اصلی اثرگذار شناسایی شده اند.تحلیل مدل ها و رویکردهای ارتباطی کلاس درس نشان می دهد که رویکردهای تعاملی، یادگیری فعال، مدل انسانی-تربیتی و بازخورد محور، کیفیت تعامل معلم و دانش آموز و در نتیجه انگیزش حالتی فراگیران را افزایش می دهند. همچنین، بررسی روندهای پژوهشی نوظهور تاکید دارد که تحلیل ترکیبی رفتارهای کلامی و غیرکلامی، توجه به تفاوت های فردی و فرهنگی دانش آموزان و استفاده از ابزارهای فناورانه، امکان فهم دقیق تر و جامع تر اثرات رفتار معلم بر انگیزش را فراهم می سازد.در نهایت، راهکارهای عملی برای مدرسان شامل ایجاد فضای کلاس حمایت کننده، به کارگیری تعاملات موثر کلامی و غیرکلامی، ارائه بازخورد مستمر، توجه به تفاوت های فردی، و طراحی فعالیت های یادگیری فعال و مشارکتی است که می تواند انگیزش حالتی دانش آموزان را تقویت کرده و یادگیری موثر و پایدار را تضمین نماید. یافته های این مرور نشان می دهد که رفتار صمیمی و تعاملات نزدیک کلامی و غیرکلامی مدرسان، نقش کلیدی در ارتقای انگیزش حالتی فراگیران دارد و توجه علمی و کاربردی به آن می تواند موجب بهبود کیفیت یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان شود.کلمات کلیدی: رفتار صمیمیت، تعامل کلامی، تعامل غیرکلامی، انگیزش حالتی، مدرسان.