تاثیر تدریس خلاق بر نوآوری آموزشی

نوآوری آموزشی به عنوان یکی از ارکان اساسی توسعه کیفیت یادگیری در نظام های آموزشی، نیازمند روش های تدریس پویا و خلاقانه است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر تدریس خلاق بر افزایش نوآوری آموزشی در مدارس ابتدایی و مراکز تربیتی انجام شد. جامعه آماری شامل آموزگاران و دانش آموزان مدارس منتخب استان سیستان و بلوچستان بود و از روش پژوهش توصیفی–تحلیلی با استفاده از پرسشنامه های استاندارد و مصاحبه های نیمه ساختاریافته بهره گرفته شد. یافته ها نشان داد که به کارگیری استراتژی های تدریس خلاق، شامل فعالیت های عملی، استفاده از فناوری های نوین، طراحی پروژه های گروهی و تشویق به تفکر انتقادی، به طور معناداری توانایی نوآوری و خلاقیت آموزشی را در معلمان و دانش آموزان افزایش می دهد. علاوه بر این، ایجاد محیط یادگیری انعطاف پذیر، مشارکتی و انگیزشی، نقش کلیدی در تقویت مهارت های حل مسئله و ابتکار عمل دارد. نتایج این پژوهش بر ضرورت توسعه برنامه های آموزشی معلمان با تمرکز بر مهارت های تدریس خلاق و نوآوری آموزشی تاکید می کند و پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی با فراهم آوردن کارگاه ها و دوره های عملی، زمینه رشد نوآوری در فرآیندهای یاددهی–یادگیری را فراهم سازند. این مطالعه با برجسته کردن رابطه مستقیم میان تدریس خلاق و نوآوری آموزشی، چشم اندازی علمی و کاربردی برای بهبود کیفیت آموزش ارائه می دهد و به توسعه نظریه های یادگیری خلاق در محیط های آموزشی رسمی کمک می کند.

کلیدواژه ها:

تدریس خلاق ، نوآوری آموزشی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری فعال ، خلاقیت معلمان ، محیط یادگیری انعطاف پذیر