شیفت های دیجیتال: راهکاری عملی برای بهینه سازی منابع و کاهش شکاف دسترسی به فناوری در مدارس ایران

این مقاله به معرفی و تحلیل مدل “شیفت های دیجیتال” به عنوان یک راهکار عملیاتی، کم هزینه و پربازده برای مقابله با شکاف دیجیتال در سطح مدارس می پردازد. مسئله اصلی این است که با وجود سرمایه گذاری های انجام شده برای تجهیز برخی مدارس به سایت های کامپیوتری و اینترنت، این امکانات اغلب در ساعات پس از تعطیلی مدرسه، بلااستفاده باقی می مانند، در حالی که بسیاری از دانش آموزان همان مدارس، در منزل از دسترسی به ابزار و اینترنت محروم هستند. این پژوهش که با روش مرور ادبیات انجام شده، استدلال می کند که تخصیص ساعات مشخصی در شیفت مخالف یا به صورت فوق برنامه برای استفاده نظارت شده دانش آموزان فاقد امکانات از زیرساخت های دیجیتال مدرسه، می تواند به شکل موثری شکاف دسترسی را پر کند. یافته ها نشان می دهد که موفقیت این طرح مستلزم برنامه ریزی دقیق لجستیکی، تعریف نقش “تسهیل گر دیجیتال” (مربی یا معلم ناظر)، پیوند فعالیت های این شیفت با تکالیف درسی، و ایجاد یک محیط یادگیری حمایتی و هدفمند است. این مدل، فراتر از تامین صرف دسترسی، به بهینه سازی منابع موجود، افزایش بازده سرمایه گذاری های فناورانه و تبدیل مدارس به کانون های یادگیری اجتماعی کمک می کند. مقاله با ارائه یک چارچوب اجرایی دقیق برای مدیران و سیاست گذاران، بر ضرورت تبدیل این ایده به یک سیاست مدون آموزشی تاکید می ورزد.