صحنه، سخن و یادگیری: بازاندیشی در آموزش زبان و ادبیات از طریق نمایش

هنرهای نمایشی، به ویژه تئاتر و فعالیت های اجرایی، ظرفیت منحصربه فردی برای تقویت فرآیند یاددهی–یادگیری زبان و ادبیات دارند. این رویکرد آموزشی، با تلفیق تجربه عملی، خلاقیت و تعامل اجتماعی، امکان درک عمیق تر مفاهیم ادبی، افزایش مهارت های زبانی و پرورش تفکر انتقادی را فراهم می آورد. مقاله حاضر با رویکرد مروری، تجربه ها و یافته های پژوهش های داخلی و بین المللی درباره کاربرد هنرهای نمایشی در کلاس های زبان و ادبیات را تحلیل می کند. نتایج نشان می دهد که استفاده از نمایش و فعالیت های نمایشی می تواند انگیزش و مشارکت دانش آموزان را افزایش دهد، مهارت های ارتباطی و بیان عاطفی آنان را تقویت کند و زمینه یادگیری فعال و عمیق را فراهم آورد. همچنین، چالش هایی مانند نیاز به آموزش تخصصی معلمان، محدودیت منابع، مقاومت فرهنگی و برنامه ریزی زمانی نیز شناسایی شده اند. این مقاله با ارائه چارچوبی تحلیلی، راهکارها و الزامات موثر برای ادغام هنرهای نمایشی در آموزش زبان و ادبیات را تبیین می کند و مسیر بازاندیشی آموزشی و تحول در این حوزه را روشن می سازد

کلیدواژه ها:

آموزش زبان و ادبیات ، هنرهای نمایشی ، تئاتر آموزشی ، یادگیری فعال ، مهارت های زبانی