مدرسه به عنوان کانون یادگیری خلاق؛ تحول از آموزش سنتی به تربیت نوآورانه

در عصر حاضر که با شتاب روزافزون تغییرات تکنولوژیک و پیچیدگی های اجتماعی همراه است، نظام های آموزشی سنتی که بر پایه حافظه محوری و انتقال یک سویه دانش بنا شده اند، دیگر پاسخگوی نیازهای نسل جدید نیستند. این مقاله به تبیین گذار پارادایمی از «مدرسه به مثابه کارخانه» به «مدرسه به عنوان کانون یادگیری خلاق» می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، واکاوی مولفه های تربیت نوآورانه و ارائه راهکارهایی برای تغییر ساختار مدارس از محیط های خشک و منضبط به اکوسیستم های پویا و خلاق است. در این راستا، نقش معلم به عنوان تسهیلگر، اهمیت برنامه درسی منعطف، تاثیر محیط فیزیکی و روانی بر خلاقیت، و شیوه های نوین ارزشیابی مورد بررسی قرار گرفته است. با استناد به دیدگاه های صاحب نظران ایرانی، استدلال می شود که پرورش تفکر واگرا و مهارت های حل مسئله، نیازمند بازتعریف بنیادین در فلسفه تربیتی و مدیریت آموزشی کشور است. یافته های این مقاله نشان می دهد که تحقق این تحول، مستلزم همسویی سه ضلع مثلث معلم، برنامه درسی و فضای آموزشی است تا دانش آموزان از مصرف کنندگان منفعل دانش به تولیدکنندگان خلاق تبدیل شوند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: یادگیری خلاق ، تربیت نوآورانه ، آموزش سنتی ، برنامه درسی پنهان ، تفکر واگرا ، تسهیلگری معلم ، ارزشیابی توصیفی ، ساختن گرایی.