ارزشیابی کیفی–توصیفی هوشمند و نقش آن در کاهش اضطراب تحصیلی دانش آموزان

اضطراب تحصیلی یکی از مهم ترین موانع تحقق یادگیری عمیق و پایدار در دانش آموزان است که غالبا تحت تاثیر شیوه های سنتی ارزشیابی مبتنی بر نمره و آزمون های پرخطر تشدید می شود. در سال های اخیر، ارزشیابی کیفی–توصیفی به عنوان رویکردی جایگزین در نظام آموزشی ایران، به ویژه در دوره ابتدایی، مورد توجه قرار گرفته است. با توسعه فناوری های آموزشی و سیاست های هوشمندسازی مدارس، این رویکرد در قالب «ارزشیابی کیفی–توصیفی هوشمند» تکامل یافته است؛ رویکردی که با بهره گیری از تحلیل داده های یادگیری، بازخورد توصیفی هوشمند و گزارش های پیشرفت دیجیتال، امکان حمایت هدفمند و فردمحور از دانش آموزان را فراهم می سازد. هدف این مقاله، تبیین مبانی نظری ارزشیابی کیفی–توصیفی هوشمند و تحلیل سازوکارهای تاثیر آن بر کاهش اضطراب تحصیلی دانش آموزان با اتکا به پژوهش های داخلی و خارجی و در چارچوب سیاست های آموزشی ستان تهران است. نتایج نشان می دهد که این رویکرد می تواند از طریق کاهش تهدید ارزشیابی، افزایش شفافیت انتظارات آموزشی، تقویت خودکارآمدی و مداخله به موقع آموزشی، نقش موثری در کاهش اضطراب تحصیلی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی کیفی–توصیفی ، ارزشیابی هوشمند ، اضطراب تحصیلی ، بازخورد توصیفی ، تحلیل داده های یادگیری