گذار نظام های آموزشی از الگوی سنتی به اکوسیستم های دیجیتال یادگیری با تاکید بر یادگیری مادام العمر و فراگیر

تحولات شتابان فناورانه، اجتماعی و فرهنگی در دهه های اخیر، الگوهای سنتی آموزش را با چالش های بنیادین مواجه ساخته و ضرورت حرکت به سوی اکوسیستم های دیجیتال یادگیری را بیش از پیش برجسته کرده است. فضای آموزشی سنتی که عمدتا بر حضور فیزیکی، انتقال یک سویه محتوا و ساختارهای ثابت زمانی و مکانی استوار است، دیگر پاسخ گوی نیازهای یادگیرندگان در جامعه ای مبتنی بر دانش، نوآوری و تغییرات سریع نیست. در مقابل، اکوسیستم دیجیتال یادگیری با بهره گیری از فناوری های نوین ارتباطی، پلتفرم های یادگیری برخط، منابع باز آموزشی و ابزارهای هوشمند، امکان یادگیری انعطاف پذیر، شخصی سازی شده و مشارکتی را فراهم می سازد و بستری مناسب برای تحقق یادگیری مادام العمر و فراگیر به شمار می آید. اهمیت این گذار از آن جا ناشی می شود که یادگیری به فرایندی مستمر در طول زندگی تبدیل شده و افراد برای حفظ شایستگی های حرفه ای، اجتماعی و فردی خود ناگزیر از به روزرسانی مداوم دانش و مهارت ها هستند. ضرورت پرداختن به این موضوع زمانی دوچندان می شود که نابرابری های آموزشی، محدودیت های جغرافیایی و تفاوت های فردی یادگیرندگان، نظام های آموزشی را به سمت راهکارهایی سوق می دهد که دسترسی عادلانه و فرصت های برابر یادگیری را تضمین کند. بااین حال، گذار از آموزش سنتی به اکوسیستم دیجیتال با چالش هایی همچون شکاف دیجیتال، کمبود زیرساخت های فناورانه، مقاومت فرهنگی و ضعف شایستگی های دیجیتال معلمان و یادگیرندگان همراه است. مسئله اصلی این مقاله، تبیین ابعاد این تحول و شناسایی الزامات طراحی و استقرار اکوسیستم های دیجیتال یادگیری است؛ به گونه ای که ضمن حفظ کیفیت آموزشی، زمینه تحقق یادگیری مادام العمر و فراگیر برای تمامی اقشار جامعه فراهم شود.

کلیدواژه ها:

اکوسیستم دیجیتال یادگیری ، آموزش سنتی ، یادگیری مادام العمر ، یادگیری فراگیر ، تحول آموزشی