بررسی نقش انگیزشی درونی در یادگیری زبان انگلیسی دانش آموزان دوره اول متوسطه

این پژوهش به بررسی نقش انگیزش درونی در یادگیری زبان انگلیسی دانش آموزان دوره اول متوسطه شهر رامسر می پردازد. مسئله اصلی پژوهش این است که آیا انگیزش درونی می تواند به بهبود یادگیری زبان انگلیسی، مشارکت فعال در کلاس و کارکرد موثر راهبردهای یادگیری منجر شود و کدام سازوکارهای میانجی این رابطه را توضیح می دهند. هدف اصلی تعیین رابطه بین انگیزش درونی و پیشرفت زبان انگلیسی و شناسایی نقش میانجی راهبردهای یادگیری عمیق و جهت گیری هدف است تا پیشنهادهای آموزشی موثری برای تقویت انگیزش درونی ارائه گردد. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی است و جامعه پژوهش را دانش آموزان دوره اول متوسطه مدارس دولتی شهر رامسر تشکیل می دهند که به طور خوشه ای-تصادفی از سه صد دانش آموز پایه های هفتم تا نهم انتخاب شده اند. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه انگیزش درونی با مبنای نظریه خودتعیینی (SDT)، مقیاس پیشرفت زبان انگلیسی و مصاحبه های نیمه ساختاری با پانزده دانش آموز بود. داده های کمی با همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره و داده های کیفی با تحلیل مضمون تفسیر شدند. یافته ها نشان می دهد که انگیزش درونی رابطه ای مثبت و معنادار با پیشرفت زبان انگلیسی دارد و این رابطه با استفاده از راهبردهای یادگیری عمیق و جهت گیری هدف تبیین می شود. یافته های کیفی نیز نشان می دهند که فضای آموزشی حمایتی، فرصت های اختیار، بازخورد سازنده و انجام کارهای معنی دار می تواند انگیزش درونی را تقویت کند و به تعهد و پایداری در یادگیری زبان انگلیسی منجر شود. نتیجه گیری این است که تقویت انگیزش درونی در مدارس رامسر می تواند یادگیری زبان انگلیسی را بهبود بخشد و پیامدهای آموزشی برای معلمان و سیاستگذاران ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، یادگیری زبان انگلیسی ، دوره اول متوسطه ، راهبردهای یادگیری