بررسی تاثیر سبک تدریس معلمان بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سبک تدریس معلمان بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان مدارس ابتدایی و متوسطه شهر بیرجند در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی و کاربردی بود و جامعه آماری آن کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی و متوسطه مدارس دولتی شهر بیرجند را شامل می شد. نمونه پژوهش با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد و شامل دانش آموزان چند مدرسه منتخب بود. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد سبک تدریس معلمان و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی بود که روایی و پایایی آن ها پیش تر تایید شده بود. نتایج تحلیل های توصیفی نشان داد میانگین خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان در سطح متوسط تا بالا قرار دارد و سبک تدریس معلم محور هنوز در بسیاری از کلاس ها غالب است، اما عناصر دانش آموزمحور و حمایتی نیز مشاهده می شود. تحلیل همبستگی و رگرسیون نشان داد سبک های تدریس دانش آموزمحور و حمایتی بیشترین تاثیر مثبت و معنادار را بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان دارند، در حالی که سبک معلم محور تاثیر کمتری دارد. یافته ها نشان می دهد کلاس هایی که مشارکت فعال، بازخورد سازنده و حمایت معلم در آن ها برجسته است، سطح خودکارآمدی تحصیلی بالاتری ایجاد می کنند. پژوهشگران و برنامه ریزان آموزشی می توانند با استفاده از نتایج این پژوهش، سبک های تدریس فعال و حمایتی را در مدارس ترویج داده و زمینه ارتقای خودکارآمدی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان را فراهم کنند.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، خودکارآمدی تحصیلی ، دانش آموزان