بررسی نقش معلمان در آموزش تلفیقی حضوری–مجازی

در سال های اخیر، آموزش تلفیقی حضوری–مجازی به عنوان یک رویکرد نوین آموزشی، توجه پژوهشگران و سیاست گذاران آموزشی را به خود جلب کرده است. این شیوه یادگیری که ترکیبی از حضور فیزیکی در کلاس و استفاده از فناوری های دیجیتال است، امکان انعطاف پذیری، دسترسی گسترده تر و تعامل فعال تر دانش آموزان را فراهم می کند. هدف این مطالعه، بررسی تجربه معلمان در پیاده سازی آموزش تلفیقی حضوری–مجازی و شناسایی چالش ها، فرصت ها و راهکارهای موثر در این فرآیند بوده است. پژوهش حاضر از نوع کیفی و از روش نمونه گیری هدفمند بهره برده است و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با تعدادی از معلمان مدارس متوسطه جمع آوری شده اند. تحلیل داده ها نشان داد که معلمان تجربه های متنوعی از آموزش تلفیقی داشته اند؛ برخی از آنان به افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان و بهبود مدیریت کلاس اشاره کردند، در حالی که گروهی دیگر با چالش هایی نظیر محدودیت های فنی، کمبود مهارت دیجیتال و بار کاری بیشتر مواجه بودند. یافته ها همچنین نشان داد که ارائه آموزش های مهارتی و پشتیبانی فنی مستمر، نقش موثری در بهبود کیفیت آموزش تلفیقی دارد. نتایج این مطالعه می تواند برای برنامه ریزان آموزشی، مدیران مدارس و معلمان به عنوان راهنمای عملی در توسعه و بهینه سازی مدل های آموزش تلفیقی حضوری–مجازی مفید باشد.