بررسی نقش محیط های یادگیری در ارتقای سلامت روانی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

محیط های یادگیری به عنوان بسترهای فیزیکی، روانی و اجتماعی آموزش، نقشی اساسی در شکل گیری تجربه یادگیری، بهزیستی روانی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا می کنند. کیفیت این محیط ها، از طراحی فضاهای آموزشی و امکانات فیزیکی گرفته تا جو عاطفی کلاس، روابط بین فردی و احساس امنیت و تعلق، می تواند به طور مستقیم و غیرمستقیم بر انگیزش، تمرکز، خودکارآمدی و سلامت روانی دانش آموزان اثرگذار باشد. اهمیت پرداختن به این موضوع از آن جا ناشی می شود که پژوهش های معاصر نشان می دهند بهزیستی روانی نه تنها یک پیامد مطلوب آموزشی است، بلکه پیش شرطی اساسی برای یادگیری موثر و پایدار محسوب می شود و افت آن می تواند به کاهش عملکرد تحصیلی، افزایش اضطراب و افت مشارکت در فعالیت های آموزشی بینجامد. ضرورت بررسی تاثیر محیط های یادگیری در شرایطی برجسته تر می شود که فشارهای تحصیلی، رقابت آموزشی و تغییرات اجتماعی و فناورانه، سلامت روانی دانش آموزان را با چالش های جدی مواجه ساخته است. بااین حال، در بسیاری از نظام های آموزشی، تمرکز اصلی بر نتایج شناختی و نمره محور بوده و نقش عوامل محیطی و روان شناختی در موفقیت تحصیلی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این غفلت می تواند به طراحی و اجرای محیط های یادگیری ای منجر شود که اگرچه از نظر برنامه درسی غنی هستند، اما از منظر حمایت روانی و عاطفی ناکارآمدند. مسئله اصلی این مقاله، تحلیل چگونگی تاثیر انواع محیط های یادگیری بر بهزیستی روانی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان و شناسایی مولفه های کلیدی محیط های حمایتی است؛ به گونه ای که نتایج آن بتواند راهنمایی علمی برای بهبود کیفیت فضاهای آموزشی و ارتقای هم زمان سلامت روانی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

محیط های یادگیری ، بهزیستی روانی ، عملکرد تحصیلی ، سلامت روان ، جو آموزشی