اثربخشی راهبرد تدریس بارش فکری در افزایش مشارکت فعال فراگیران

در نظام های آموزشی معاصر، ایجاد مشارکت فعال و تعامل جمعی دانش آموزان در فرآیند یادگیری، به عنوان یکی از شاخص های کلیدی تدریس اثربخش شناخته می شود. با این حال، کلاس های درس سنتی اغلب با چالش هایی همچون غلبه بر سکوت، کاهش انگیزه و مشارکت محدود تعدادی از دانش آموزان روبرو هستند. در این میان، روش تدریس مبتنی بر طوفان فکری (بارش فکری) به عنوان یک راهبرد تعاملی و خلاق، با ایجاد فضایی امن، غیرقضاوتی و ایده محور، این پتانسیل را دارد که مشارکت حداکثری فراگیران را برانگیزد. اهمیت به کارگیری این روش، تنها در افزایش کمی مشارکت نیست، بلکه در کیفیت مشارکت و تقویت مهارت هایی چون تفکر واگرا، بیان آزادانه ایده ها، گوش دادن فعال و همکاری گروهی نهفته است. مساله اصلی این است که علی رغم شناخته شده بودن این روش، به دلیل عدم آگاهی از اصول صحیح اجرا، محدودیت زمانی یا نگرانی از بینظمی کلاس، به درستی و به طور گسترده در محیط های آموزشی به کار گرفته نمی شود. اجرای ناقص آن ممکن است به جای ایجاد مشارکت سازنده، به هدر رفتن زمان و شکل گیری بی نظمی بینجامد. بنابراین، این مقاله به بررسی کارایی روش طوفان فکری در افزایش مشارکت دانش آموزان می پردازد و در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه می توان با رعایت اصولی چون تعلیق قضاوت، تاکید بر کمیت ایده ها، ترکیب و بهبود ایده ها، و ایجاد محیطی حمایتی، این روش را به ابزاری موثر برای درگیر کردن حداکثری دانش آموزان، حتی آنان که معمولا ساکت هستند، تبدیل کرد.

کلیدواژه ها:

طوفان فکری (بارش فکری) ، مشارکت دانش آموزان ، تدریس تعاملی ، تفکر واگرا ، کلاس درس پویا