تفکر انتقادی و پرورش دانش آموزانی که خوب می خوانند و خوب تحلیل می کنند

بسیاری از ما کلاس فارسی را با حفظ کردن معانی لغات و خواندن موزون اشعار به یاد می آوریم؛ اما حقیقت این است که کتاب های فارسی، مخزن های مخفی خرد و میدان تمرین «اندیشیدن» هستند. زبان فارسی با آن همه استعاره، کنایه و لایه های پنهان، بهترین بستر برای بیدار کردن غول خفته ی تفکر انتقادی در دانش آموزان است.تفکر انتقادی یعنی یاد بگیریم که به سادگی هر چیزی را نپذیریم، لایه های پشت هر جمله را ببینیم و بپرسیم: «نویسنده چرا این گونه فکر می کند؟» یا «آیا راه دیگری هم برای دیدن این ماجرا هست؟». وقتی دانش آموزی بیتی از حافظ را تحلیل می کند یا به نقد تصمیمات قهرمان یک داستان می نشیند، در واقع در حال ساختن یک «صافی ذهنی» است. او یاد می گیرد که در دنیای امروز، میان انبوه اطلاعات، سره را از ناسره تشخیص دهد.در این مسیر، درس فارسی دیگر فقط یک ماده درسی نیست؛ بلکه جرقه ای است برای تبدیل کردن دانش آموز از یک «مصرف کننده مهربان کلمات» به یک «تحلیل گر جسور اندیشه ها». ما نمی خواهیم دانش آموزان فقط حافظه ی خوبی داشته باشند، بلکه می خواهیم آن ها صاحب «چشم خرد» باشند تا بتوانند در غوغای جهان، راه درست اندیشیدن را پیدا کنند.

کلیدواژه ها:

تفکر انتقادی ، ادبیات ، متون ادبی ، توسعه هویت فرهنگی و اجتماعی