ردیابی ریشه های اضطراب در کلاس

صدای زنگ مدرسه برای بسیاری یادآور خاطرات خوش است، اما برای برخی دیگر، مانند طبل جنگی است که اضطرابی بی پایان را به راه می اندازد. «اضطراب دانش آموزی» آن مهمان ناخوانده ای است که درست وقتی کودک یا نوجوان باید بر قله های یادگیری پرواز کند، مانند وزنه ای سنگین به پاهایش می پیچد. این اضطراب، تنها یک نگرانی ساده برای نمره نیست؛ بلکه تپش های تند قلبی است که میان انتظارات کمال گرایانه ی والدین، رقابت های نفس گیر هم کلاسی ها و ترس از قضاوت معلمان، راه گلو را می بندد.حقیقت این است که اضطراب، دزد خاموش استعدادهاست. وقتی ذهن دانش آموز درگیر «نکند شکست بخورم» یا «اگر نشود چه؟» می شود، دیگر فضایی برای خلاقیت و یادگیری عمیق باقی نمی ماند. اما این لرزش دستان و آشوب ذهن از کجا نشات می گیرد؟ آیا ریشه در دیوارهای خانه دارد، یا در لابلای کتاب های درسی و فضای مدرسه پنهان شده است؟ در این نوشتار، قصد داریم نقاب از چهره ی این پدیده ی فراگیر برداریم و با بررسی عوامل گوناگون فردی، خانوادگی و محیطی، دریابیم که چگونه می توانیم فضای آموزشی را از یک «میدان قضاوت» به یک «پناهگاه امن برای رشد» تبدیل کنیم تا هیچ دانش آموزی، یادگیری را با طعم تلخ ترس تجربه نکند.به نظر می رسد که معلمان بتوانند نقش کلیدی در کنترل و کاهش اضطراب و استرس آن ها ایفا کنند. در این بخش از مقاله توصیه هایی برای معلمان مطرح شده است تا بتوانند به کم کردن اضطراب و استرس دانش آموزشان کمک کنند.

کلیدواژه ها:

استرس ، آموزش ، دانش آموزان ، تاثیرات مخرب ، کاهش اضطراب ، عملکرد درسی و تحصیلی