آموزش تلفیقی (Blended Learning) و کاربرد آن در مدارس

آموزش تلفیقی به عنوان رویکردی نوین در نظام های آموزشی، با ترکیب هدفمند آموزش حضوری و یادگیری مبتنی بر فناوری، پاسخی کارآمد به تحولات آموزشی عصر دیجیتال و نیازهای متنوع یادگیرندگان به شمار می آید. هدف این مقاله تبیین مفهومی آموزش تلفیقی، بررسی مبانی نظری و الگوهای اجرایی آن و تحلیل کاربردها و پیامدهای این رویکرد در مدارس است. روش تحقیق مقاله به صورت تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور مقالات معتبر علمی انجام شده است؛ بدین منظور، منابع علمی داخلی و خارجی مرتبط با آموزش تلفیقی، طراحی برنامه درسی، نقش معلم و دانش آموز، فناوری های آموزشی و شیوه های ارزشیابی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته اند. یافته های مقاله نشان می دهد که آموزش تلفیقی می تواند با افزایش انعطاف پذیری برنامه های درسی، تقویت یادگیری فعال و خودتنظیم گر، ارتقای تعاملات آموزشی و بهره گیری موثر از فناوری های آموزشی، کیفیت یادگیری دانش آموزان را بهبود بخشد. همچنین نتایج حاکی از آن است که موفقیت آموزش تلفیقی در مدارس مستلزم آمادگی حرفه ای معلمان، تامین زیرساخت های فنی و توجه به عدالت آموزشی است. تحلیل ها بیانگر آن است که این رویکرد، علاوه بر ارتقای عملکرد شناختی و انگیزشی دانش آموزان، زمینه ساز تحول در نقش های سنتی آموزش و یادگیری می شود و می تواند به عنوان راهبردی موثر در بهبود کارآمدی نظام آموزشی مدارس مورد توجه سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش تلفیقی ، یادگیری ترکیبی ، فناوری های آموزشی ، مدارس ، برنامه درسی ، یادگیری فعال