سواد دیجیتال و سلامت روان دانش آموزان: توازن بین یادگیری آنلاین و فرسودگی تحصیلی

گسترش سریع یادگیری آنلاین در نظام های آموزشی، ضرورت توجه هم زمان به سواد دیجیتال و سلامت روان دانش آموزان را بیش از پیش برجسته ساخته است. این مقاله با هدف تبیین نقش سواد دیجیتال در ایجاد توازن میان بهره مندی از یادگیری آنلاین و پیشگیری از فرسودگی تحصیلی دانش آموزان تدوین شده است. مسئله اصلی پژوهش، بررسی این است که چگونه سطوح مختلف سواد دیجیتال می تواند به عنوان یک عامل محافظتی یا تشدیدکننده، بر سلامت روان دانش آموزان در بستر آموزش مجازی اثرگذار باشد. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند مقالات معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که سواد دیجیتال، فراتر از توانایی فنی استفاده از ابزارهای آموزشی، شامل مهارت هایی نظیر خودتنظیمی یادگیری، مدیریت زمان، تفکر انتقادی، و آگاهی از پیامدهای روان شناختی تعاملات دیجیتال است. نتایج حاکی از آن است که دانش آموزانی که از سطح بالاتری از سواد دیجیتال برخوردارند، توانایی بیشتری در مدیریت فشارهای تحصیلی، کاهش اضطراب آموزشی و جلوگیری از فرسودگی تحصیلی دارند. در مقابل، فقدان آموزش هدفمند در حوزه سواد دیجیتال می تواند به افزایش خستگی ذهنی، افت انگیزش و تضعیف سلامت روان منجر شود. مقاله بر ضرورت طراحی سیاست ها و برنامه های آموزشی یکپارچه تاکید دارد که در آن، توسعه سواد دیجیتال به عنوان ابزاری کلیدی برای ارتقای کیفیت یادگیری آنلاین و حفظ سلامت روان دانش آموزان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سواد دیجیتال ، سلامت روان ، یادگیری آنلاین ، فرسودگی تحصیلی ، دانش آموزان