تجربه یادگیری در مدارس هوشمند: یک مطالعه مبتنی بر نظریه داده بنیاد

این مطالعه با هدف تبیین عمیق مزایای هوشمندسازی مدارس و نقش آن در یادگیری دانش آموزان، با رویکرد کیفی و به روش نظریه داده بنیاد انجام شد. شرکت کنندگان شامل ۲۵ نفر از ذینفعان (۹ معلم، ۱۱ دانش آموز، ۵ مدیر) مدارس هوشمند شهر تهران بودند که به صورت هدفمند و با حداکثر تنوع انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته عمیق و مشاهده مشارکتی گردآوری و در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و گزینشی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که هوشمندسازی در مدارس به عنوان یک پدیده محوری، منجر به ایجاد شرایط علی (نیاز به تحول آموزشی، پیشرفت فناوری)، شرایط زمینه ای (زیرساخت فنی، صلاحیت حرفه ای معلمان) و شرایط مداخله گر (چالش های مالی، مقاومت در برابر تغییر) می شود. راهبردهای اتخاذشده در این فرآیند شامل تلفیق فناوری در طراحی آموزشی، ایجاد تعامل پویا و یادگیری شخصی شده بودند. پیامدهای این فرآیند در پنج بعد اصلی دسته بندی شدند: ۱) تغییر نقش معلم از انتقال دهنده به تسهیل گر یادگیری ۲) افزایش تعامل و مشارکت دانش آموزان ۳) توسعه مهارت های سده ۲۱ ۴) دسترسی به منابع یادگیری نامحدود ۵) ایجاد فرصت های یادگیری شخصی شده. این پژوهش نشان می دهد که هوشمندسازی مدارس زمانی بیشترین تاثیر مثبت را بر یادگیری دارد که به صورت نظام مند و در چارچوب یک الگوی آموزشی جامع پیاده سازی شود. در پایان، الگویی پارادایمی از فرآیند هوشمندسازی مدارس و تاثیر آن بر یادگیری ارائه شده است. این پژوهش کیفی به بررسی ادراک و تجربه ذینفعان آموزشی (معلمان، دانش آموزان، مدیران) از مزایا و تاثیرات پیاده سازی هوشمندسازی مدارس بر فرآیند یادگیری دانش آموزان می پردازد.

کلیدواژه ها:

هوشمندسازی ، مدارس هوشمند ، دانش آموز ، یادگیری ، پژوهش کیفی ، نظریه داده بنیاد.