از وابستگی به معلم تا استقلال در یادگیری: نقش خودارزیابی در کلاس درس

یکی از اهداف بنیادین آموزش مدرن، پرورش دانش آموزانی مستقل، خودنظم ده و مادام العمر است که بتوانند بدون اتکای صرف به عوامل بیرونی، مسیر یادگیری خود را مدیریت کنند. این مقاله با هدف بررسی نقش «خودارزیابی» به عنوان یک استراتژی کلیدی در گذار از وابستگی به معلم به سمت استقلال در یادگیری تدوین شده است. روش پژوهش حاصل، توصیفی-تحلیلی و با مرور ادبیات نظری و پیشینه پژوهشی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که در مدل های سنتی آموزشی، دانش آموزان به شدت به بازخورد و هدایت معلم وابسته هستند و در غیاب آن، دچار سردرگمی می شوند. در مقابل، خودارزیابی با فعال سازی فرآیندهای متاآگاهی، به دانش آموزان اجازه می دهد تا عملکرد خود را نظارت کرده، شکاف های یادگیری را شناسایی کنند و برای رفع آن ها برنامه ریزی نمایند. نتایج حاصله حاکی از آن است که تمرین و نهادینه سازی خودارزیابی در کلاس درس، نه تنها کیفیت یادگیری و درک عمیق مفاهیم را ارتقا می دهد، بلکه حس مسئولیت پذیری، اعتمادبه نفس و انگیزه درونی دانش آموزان را نیز تقویت می کند. در نهایت، مقاله به این نتیجه می رسد که خودارزیابی پلی است که دانش آموز را از یک دریافت کننده منفعل اطلاعات، به یک یادگیرنده فعال و مستقل تبدیل می کند و معلمان باید با ایجاد فرصت های مناسب، این مهارت را در دانش آموزان پرورش دهند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: خودارزیابی ، استقلال در یادگیری ، خودنظم دهی ، وابستگی به معلم ، متاآگاهی ، یادگیری مادام العمر.