تاثیر روش های تدریس فعال بر یادگیری عمیق دانش آموزان با میانجی گری درگیری تحصیلی و خودکارآمدی

یادگیری عمیق، که مستلزم فهم معنادار مفاهیم، توانایی تحلیل، کاربرد دانش در موقعیت های جدید و تفکر انتقادی است، به عنوان هدف نهایی فرایند آموزش مطرح می شود. با این حال، تحقق چنین سطحی از یادگیری نیازمند به کارگیری راهبردهای تدریسی است که مشارکت شناختی، هیجانی و رفتاری دانش آموزان را افزایش دهد. روش های تدریس فعال مانند یادگیری مشارکتی، بحث گروهی، حل مسئله، پروژه محوری و اکتشافی، با فراهم آوردن فرصت تعامل، تجربه عملی و مسئولیت پذیری، بستر مناسبی برای شکل گیری یادگیری پایدار و عمیق فراهم می کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر یادگیری عمیق دانش آموزان و تبیین نقش میانجی درگیری تحصیلی و خودکارآمدی انجام شده است. در این چارچوب، درگیری تحصیلی به عنوان میزان مشارکت رفتاری، شناختی و عاطفی دانش آموزان در فعالیت های یادگیری و خودکارآمدی به عنوان باور فرد نسبت به توانایی های خویش در انجام موفق تکالیف آموزشی در نظر گرفته شده اند. نتایج نشان می دهد که روش های تدریس فعال با افزایش تعامل، انگیزش و احساس شایستگی، سطح درگیری تحصیلی و خودکارآمدی دانش آموزان را ارتقا داده و از طریق این متغیرها به بهبود کیفیت یادگیری و درک عمیق تر مطالب منجر می شوند. یافته ها بر اهمیت بازنگری در شیوه های سنتی تدریس و توسعه برنامه های آموزشی مبتنی بر مشارکت فعال یادگیرندگان تاکید دارد و می تواند راهنمایی موثر برای معلمان، برنامه ریزان درسی و سیاست گذاران آموزشی در جهت ارتقای کیفیت یادگیری و پرورش مهارت های تفکر سطح بالا باشد.

کلیدواژه ها:

کلید واژه: رضایت تحصیلی ، دانش آموزان ، خودپنداره تحصیلی ، حمایت ، پیشرفت