بررسی نقش یادگیری ترکیبی در ارتقای مهارت گفتاری زبان عربی دانش آموزان

با گسترش فناوری های آموزشی و تغییر نیازهای یادگیرندگان، بهره گیری از رویکردهای نوین یاددهی–یادگیری در نظام آموزشی اهمیتی دوچندان یافته است. یکی از این رویکردها، یادگیری ترکیبی (حضوری–مجازی) است که با تلفیق آموزش چهره به چهره و محیط های یادگیری مجازی، زمینه بهبود کیفیت آموزش را فراهم می سازد. آموزش زبان عربی در مدارس، به ویژه در حوزه مهارت گفتاری، همواره با چالش هایی از جمله کمبود فرصت تمرین، اضطراب زبانی و غلبه روش های سنتی مواجه بوده است. از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش یادگیری ترکیبی در ارتقای مهارت گفتاری زبان عربی دانش آموزان انجام شده است.این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی و به شیوه مروری (کتابخانه ای) انجام شده است. در این مطالعه، پژوهش ها، مقالات علمی و منابع معتبر فارسی مرتبط با یادگیری ترکیبی، آموزش زبان عربی و مهارت گفتاری مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. داده ها از طریق مطالعه اسنادی و فیش برداری علمی گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی، نتایج پژوهش های پیشین استخراج و طبقه بندی شد.یافته های پژوهش نشان داد که یادگیری ترکیبی با افزایش فرصت های تعامل کلامی، فراهم سازی تمرین های متنوع گفتاری و بهره گیری از منابع چندرسانه ای، نقش موثری در بهبود مهارت گفتاری زبان عربی دانش آموزان دارد. همچنین این رویکرد موجب کاهش اضطراب زبانی، افزایش اعتمادبه نفس و مشارکت فعال دانش آموزان در فعالیت های شفاهی می شود. نتایج نشان داد که تلفیق آموزش حضوری و مجازی می تواند نگرش دانش آموزان نسبت به درس عربی را بهبود بخشیده و انگیزه یادگیری آنان را افزایش دهد.در مجموع، نتایج این پژوهش مروری حاکی از آن است که یادگیری ترکیبی به عنوان رویکردی کارآمد و انعطاف پذیر، ظرفیت بالایی برای ارتقای مهارت گفتاری زبان عربی دانش آموزان دارد و می تواند به عنوان الگویی موثر در برنامه ریزی آموزشی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: یادگیری ترکیبی ، آموزش حضوری–مجازی ، مهارت گفتاری ، زبان عربی ، دانش آموزان